Καλοκαίρι…

Κόντρα στον καιρό και τις τρέλες του, κόντρα σε όσα συμβαίνουν, γραμμένο πριν έξι χρόνια, επίκαιρο πάντα πιστεύω!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !
Ο ήλιος του Καλοκαιριού ας ζεστάνει τις καρδιές μας που μπορεί να “πάγωσαν” για λίγο το Χειμώνα που μόλις πέρασε.
Η αρμύρα της θάλασσας ας μας κάνει να ταξιδέψουμε σε λιμάνια που αναζητούσαμε για καιρό.
Οι απογευματινές βόλτες με τα παιδιά μας ας μας κάνουν να θυμηθούμε το πραγματικό νόημα της ζωής, δίπλα τους,  στην ανεμελιά και την ξενοιασιά τους.
Οι παρέες των φίλων μας και τα χαμόγελα της παρέας ας φωτίσουν τα πρόσωπα και την καρδιά μας.
Οι Καλοκαιρινές βραδιές ας μας κάνουν να γεμίσουμε τις μπαταρίες του μυαλού και ας μας οδηγήσουν σε ξένοιαστα μονοπάτια.
Κάθε στιγμή αυτού του Καλοκαιριού ας είναι γεμάτη ΦΩΣ. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά … ζούμε σε μια χώρα που ο ήλιος είναι τόσο λαμπρός. 
Αν μπορείς μείνε ένα βράδυ ξύπνιος για να ανταμώσεις με την Ανατολή. Θα γεμίσει η ψυχή σου με τη ζεστασιά των πρώτων αχτίδων και σαν έρθει το απόγευμα αποχαιρέτησέ τον στη Δύση του.
Η φύση, συνήθως,  μας τα δίνει όλα απλόχερα. 
Ας τα χαρούμε όλα αυτά μα και ας τα προστατέψουμε για να μπορούμε να τα χαιρόμαστε. 
Ας ευχαριστούμε το Θεό που είμαστε καλά για να τα χαιρόμαστε. 
Τις πιο πολλές φορές  χρειάζονται λίγα για να είμαστε πραγματικά χαρούμενοι. Και θαρρώ πως τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν είναι καν χειροπιαστά, δεν αγοράζονται μα και ούτε ανταλλάσσονται με χρήματα…
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !

Μαμά…

Είναι κάποια πλάσματα στη φύση που μοιάζει να είναι ιδιαίτερα. Όταν νιώσουν το άρωμά σου δεν το ξεχνούν ποτέ.

Γεννάς ένα μικρό πλασματάκι και η σώμα με σώμα επαφή μαζί του σε ποτίζει με τη μυρωδιά του και … δεν την ξεχνάς ποτέ.

Από εκείνη τη στιγμή γνωρίζεις πως μυρίζει η ψυχή του και τι μπορεί να κρύβει σ’ αυτή και … δεν την ξεχνάς ποτέ.

Πως μοσχοβολά η καρδιά του όταν είναι ολάνθιστη και πως όταν είναι σαν ξερόκλαδα το χειμώνα και … δεν την ξεχνάς ποτέ.

Πως ευωδιάζει το μυαλουδάκι του όταν κάνει σκανταλιές και πως όταν δημιουργεί για τη δική του ζωή κι εσύ το καμαρώνεις και το χαίρεσαι και … δεν το ξεχνάς ποτέ.

Το γεννάς ή το μεγαλώνεις από εκεί και μετά, είσαι η μαμά του. Κάθε στιγμή της ζωής σου κλείνει μέσα σου τη μυρωδιά του παιδιού σου. Τη μυρωδιά από εκείνο το μικρό πλασματάκι που αντίκρυσες πρώτη εσύ αφού πριν το φιλοξένησες για εννέα μήνες στο σώμα σου και … δεν την ξεχνάς ποτέ.

Είναι γυναίκα και είναι η «δική σου» μαμά, είσαι γυναίκα και είσαι η «δική του» μαμά, είναι μιαν αλυσίδα στο χρόνο καθώς ο ένας κρίκος διαδέχεται τον άλλο και … καμιά τους δεν ξεχνά ποτέ.

Ανεξίτηλη μυρωδιά στο πέρασμα των χρόνων, στιγμές από τα χρόνια εκείνα που καταγράφεις στην καρδιά σου με τόση αγάπη για το παιδί σου, στιγμές που ίσως και το παιδί σου καταγράφει στη δική σου καρδιά, για σένα, από τα χρόνια της ζωής του! Έτσι κι αλλιώς είσαι μαμά και δεν περιμένεις αντάλλαγμα … μη σε νοιάζει για μένα παιδί μου, εσύ να είσαι καλά …

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τη γιορτή της μητέρας … εκείνη το ξέρει ήδη πόσο σε αγαπά και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ αφού κρύβει καλά μέσα της εκείνη τη «μυρωδιά» που, πίστεψέ με … δε την ξεχνά ποτέ!

Ξεφυλλίζοντας…

Κάτω από έναν ουρανό χωρίς αστέρια, χωρίς φεγγάρι! Κάτω από ένα βαρύ πέπλο, ένα μαύρο σύννεφο.

Κάτω ακριβώς από έναν τέτοιο ουρανό που να, ένα συννεφάκι παίρνει μορφή, αποκτά ομιλία, μια καρδιά χτυπά στο κέντρο της. Αποκτά κι ένα χέρι. Είναι εκείνο που σαν να σου φάνηκε ότι λίγο πριν σου άπλωσε το χέρι του. Μα τελικά δεν κατάλαβες τι ήταν αυτό που σε ανέβασε ψηλά. Σε προσκάλεσε ο ουρανός στο βασίλειό του απόψε. Τον έστρωσε στ’ άσπρα σύννεφα και σου ψιθύρισε στ’ αυτί. Ήταν η μοναδική πρόταση της βραδιάς και έτσι κι αλλιώς δε ήθελες να του χαλάσεις το χατίρι.

Το αναζητούσες το ταξίδι απόψε. Μοιάζει σαν να μέθυσε η νύχτα απόψε… Σ’ έχει κι εκείνη πάρει από το χέρι, σ’ ακολουθεί, σε οδηγεί στο ταξίδι.Μοιάζει σαν να μέθυσε ο ουρανός απόψε. Σου χαμογελά μ’ ένα πλατύ χαμόγελο, σου τραγουδά με μιαν όπερα. Μια μελωδία γέμισε τ’ αυτιά σου, περνά από εκεί σαν σε είσοδο, περπατά σε κάθε σου σημείο που συναντά και αφήνει από μία νότα. Κι όταν αυτές τελειώσουν ανοίγει την καρδιά της, γεμίζει τα χέρια και τις σκορπά, τις σκορπά και συνεχίζει. Θέλει να φτάσει τη δική σου καρδιά. Θέλει να προχωρήσει ως την ψυχή. Θέλει να τη γεμίσει χρώματα από τη μουσική της. Τα χρώματα από μιαν όπερα που μια φωνή μοιάζει ακόμη να συνεχίζει εκεί που όλοι οι άλλοι τελείωσαν.

Μοιάζει να έχει μεθύσει η μελωδία απόψε. Δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που ακούς. Και πόσο παράξενο, κάνει το ταξίδι να αποκτά κάτι. Να έχει βάλει πλώρη για όλο τον κόσμο. Θέλεις να γυρίσεις όλο τον κόσμο απόψε. Είναι ευκαιρία, η νύχτα έχει μεθύσει. Ο ουρανός έχει μεθύσει. Μια μελωδία μεθυσμένη ηχεί στ’ αυτιά σου. Ποιος θα σκεφτεί πως ήσουν σε απαγόρευση. Πάει καιρός από το τελευταίο ταξίδι. Ποιος θα έχει το μυαλό στη θέση του για να σκεφτεί πόσο πολύ γελάς με αυτό το ταξίδι για να σε γυρίσει πίσω, ακριβώς επειδή γελάς. Είναι ευκαιρία απόψε. Ο ουρανός έστρωσε τα άσπρα. Κι εσύ γελάς, μοιάζει με ξέσπασμα, μοιάζει με ευτυχία, είναι σαν να έχουν γιατρευτεί όλα. ΟΛΑ; Ναι, τα πάντα.Με φέρτε μου ένα ποτήρι από το νέκταρ του ουρανού. Είναι ώρα να πιώ. Διψώ τόσο. Παίρνεις στα χέρια σου μια κούπα, την ακουμπάς στα χείλη, κλείνεις τα μάτια, έχεις κρατήσει μιαν ανάσα μόνο, με εκείνη φτάνεις στον πάτο της. Ανοίγεις τα μάτια και τώρα πια σαν να είναι μεγαλύτερο το γέλιο σου. Σαν να ακτινοβολούν τα μάτια σου χαρά. Σαν να μοιάζει μαγευτικός ο ουρανός.

Σαν να είναι μαγεμένη και η νύχτα. Κι εκείνη η μελωδία από μιαν όπερα που τελείωσε τώρα, συνεχίζει το δικό της σκοπό.Και συνεχίζεις το ταξίδι, δεν θα μπορέσει να σε βρει κανείς απόψε μα εσύ μπορείς να δεις τα πάντα. Εκείνη την κρυφή αλήθεια που σου κρατούσαν καλά φυλαγμένη και καθετί που ΘΕΛΕΙΣ να ξέρεις. Απλά θέλεις να ξέρεις. Όσο απλά ακούγεται. ΟΛΑ εκείνα που οι άνθρωποι φοβούνται να σου πουν, όλα εκείνα που δεν έχουν το θάρρος να σου πουν. Όλα εκείνα που συνθέτουν πάντα και μόνο κάτι υγιές. Μα άφησε τους ανθρώπους, μη μιλάς απόψε γι’ αυτούς. Δεν αξίζει…

Πήγαινέ με στο Λόφο μου. Εκεί χαμηλά στον Άγιο. Κοίτα τα φώτα της πόλης. Πόσο όμορφα μοιάζουν όλα πάντα από ψηλά. Μόνο από ψηλά. Κι εκεί είναι πάντα πολύ ψηλά για να ξεφύγεις. Αρκετά ψηλά για να ονειρευτείς. Για να ταξιδέψεις στην πόλη με τα πόδια στη γη. Με το μυαλό να έχει ξεφύγει με το πιο μικρό αεράκι. Κάθισε λίγο. Είναι πάντα τόσο όμορφα εδώ. Μαγεία. Όαση. Κι απόψε κάτι παραπάνω. Είναι κι αυτή η μελωδία. Είναι η μουσική μέσα σου. Είναι οι νότες από την καρδιά σου. Είναι το πεντάγραμμο που έστησαν στην ψυχή σου. Είναι το κλειδί του σολ ζωγραφισμένο με τα χρώματα του ουρανού. Με την ευωδιά της νύχτας. Με το χαμόγελο στα χείλη σου. Είναι μια μέθη που σε κάνει να γελάς λίγο παραπάνω. Είναι η ίδια μέθη που πάντα σε κάνει να γελάς λίγο παραπάνω.

Μπορούμε να φύγουμε τώρα. Ας πιάσουμε ένα αστέρι από το χέρι. Από τα λιγοστά της βραδιάς. Έστω εκείνο το μικρό. Πόσο ακτινοβολεί. Έχει φορέσει τα καλά του, έχει βάλει το πιο φωτεινό χαμόγελό του για να το προσέξουμε. Μα να το. Να το. Δεν μας μιλά μα άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του. Πόσο φιλόξενα είναι όλα εδώ. Πόσο ταπεινά θα ήθελα να ζητήσω… Ελάτε μαζί μου. Θα πέσω στη γη. Να, ακριβώς πάνω από αυτή τη θάλασσα. Έλα μαζί μου. Και μην ξεχάσεις να κάνεις μιαν ευχή. Όλοι κάνουν μιαν ευχή όταν ένα αστέρι πέφτει στη γη. Θα τη βοηθήσω να βγει αληθινή. Και πρόλαβα να κάνω μονάχα μιαν ευχή. Εκείνο βούτηξε σε μια καταγάλανη θάλασσα ή ξάπλωσε σε μιαν απέραντη παραλία, το έχασα… Ξάπλωσα όμως κι εγώ στην παραλία. Ήρεμη, νηφάλια, γαλήνια. Μια θάλασσα που κι εκείνη σε προσκαλεί απόψε. Κι εσύ, ήρεμη, νηφάλια, γαλήνια, ακουμπάς τα πόδια στα νερά της. Νιώθεις τη ζέστη όλης της ημέρας να έχει φωλιάσει εκεί. Νιώθεις αυτή τη ζέστη. Μα στείλε μου ένα άσπρο πανωφόρι για να σκουπιστώ κι ένα ακόμη αστέρι για να σχηματίσω το όνομά μου στην άμμο. Ναι, Ι ω ά ν ν α. Θέλω να μείνει γραμμένο σαν ένα φως που θα κρατήσει όλο το βράδυ, που θα είναι εκεί και κάθε άλλο βράδυ όταν τα αστέρια θα ανάβουν. Δεν θέλω να το σβήσει το κύμα από την άμμο. Και θέλω πριν να φύγω να γράψω και στα κύματα μιαν ευχή. Εκείνη θέλω να ταξιδέψει. Θέλω να τελειώσει το αποψινό ταξίδι. Να πάει όπου εγώ δεν πρόλαβα. Στο υπόλοιπο όλου του κόσμου. Και πρέπει να είναι φωτεινή για να βλέπω το χαμόγελό της όταν περνά από ένα όμορφο μέρος. Θέλω να πάρω όλα τα μηνύματα που θα μου δώσει. 

Μα πόσο γλυκιά γίνεται η μελωδία σαν περνά η βραδιά. Και με κερνά ο ουρανός λίγο ακόμη από το νέκταρ του. Η νύχτα λίγο ακόμη από την ευωδιά της. Ποιος προσέχει πια την ώρα που περνά. Τις ώρες που έχουν περάσει. Το χρόνο που έμεινε πίσω, που έφυγε. Πάντως όχι εμείς. Είναι μόνο λίγο φως που σαν να έκανε τον ξεναγό μου απόψε λίγο πιο φωτεινό. Τα σημάδια της μαμάς φύσης που δεν σταμάτησε στιγμή το δικό της ταξίδι. Σημάδια που θα είναι και η απόδειξη για καθετί που συνέβη απόψε. Για καθετί που έμοιαζε με παραμύθι μα ήταν αληθινό. Που έμοιαζε με όνειρο μα εγώ δεν έχω κοιμηθεί. Ο ύπνος δεν έφτασε ακόμη στα δικά μου βλέφαρα. Κατεβαίνουμε τώρα. Πόσο φιλόξενα είναι όλα εδώ. Πόσο απλά γι’ αυτό και όμορφα. Κι εγώ πόσο ταπεινά θα ήθελα να ζητήσω… Μα δεν θέλω να χάσω το φινάλε της όπερας. Είναι άλλωστε εκείνη η δική μου. Έπαιξε απόψε για μένα. Κι έστειλε την καλύτερη μελωδία της για να με συντροφεύσει στο ταξίδι των ουρανών. Για να σαγηνέψει το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή. Καθετί μέσα μου. ΚΑΘΕΤΙ. 

….κι εγώ πόσο ταπεινά θα ήθελα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ευχαριστώ γι’ απόψε … Καληνύχτα…

Μα κοίτα τ’ αστέρια ανέβασαν ψηλά το όνομά σου. Πόσο φωτεινό, πόσο εκθαμβωτικό. Θα το κατεβάσουν και πάλι στην ίδια αμμουδιά το αυριανό βράδυ.

Ετοιμάζονται σε λίγο να σβήσουν. Πρέπει όλοι να κοιμηθούμε πια.

Είναι τόσο αργά για μια καληνύχτα. Ήταν ήδη τόσο καλή.

ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ!

ΚΥ 16.06.1996, 02:20-04:20 π.μ.

Πάσχα 2020

 

Το γαλάζιο του ουρανού,  το βαθύ μπλε της θάλασσας και μια φύση ολάνθιστη και καταπράσινη. Όχι ενός τυχαίου ουρανού και μιας τυχαίας θάλασσας μα τούτου του τόπου, της δικής μας χώρας, της πατρίδας μας! Και πιο βαθιά, ο νους και η καρδιά του καθενός πηγαίνει εκεί που αγαπά. Ταξίδι εκεί που ο καθένας μας έχει κάτι να θυμάται, κάτι που τον περιμένει, μια στάλα από τα παιδικά του χρόνια, μια χαραμάδα ήλιου από την ψυχή του, μια σκέψη από αγαπημένους ανθρώπους.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και η σκέψη αναζητά στιγμές και μνήμες και όλων αυτών που λείπουν χρόνια τώρα με δεν τους ξεχνάμε και η θέση τους είναι πάντα εκεί, σε περίοπτη θέση στην καρδιά μας.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και η μυρωδιά από το λιβάνι του Επιταφίου και ένα αναμμένο κεράκι θα συντροφεύει την περιφορά του στις γειτονιές, μέσα από τις εικόνες που έχει ο καθένας μας φυλαγμένες μέσα του. Και αυτός ο Επιτάφιος θα είναι όπως του πρέπει, στολισμένος με τον πλούτο τούτης της φύσης, εκείνης που ο Δημιουργός μας χάρισε απλόχερα, εκείνο που κάθε Άνοιξη έρχεται πάντα και μας ξυπνά από το λήθαργο του χειμώνα και πλημμυρίζει τις αισθήσεις με αρώματα, χρώματα και μιαν αίσθηση πως κάθε μπόρα πέρασε και κάθε φορά ένα ουράνιο τόξο αγκάλιασε τον ουρανό μας!

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα , η καμπάνα πένθιμη χτυπά στις εκκλησιές, η θλίψη είναι ζωγραφισμένη σε κάθε έναν που ζει το Θείο δράμα μα και υπομένει τα δικά του πάθη και καρτερά την Ανάσταση, εκείνη του Θεανθρώπου μα και εκείνη της δικής του ζωής.

Τολμώ να σκεφτώ πως φέτος τούτη η μέρα μας χαρίστηκε… δεν ήταν συννεφιασμένη και μουντή, δεν είχε σύννεφα τούτος ο ουρανός και αυτός που περίσσευε ήταν ένας λαμπρός ήλιος και ένας άνεμος που ξεσήκωνε την ψυχή! Συμπαράσταση σε έναν άνθρωπο «αποκλεισμένο» για καιρό από την καθημερινότητα του. Μια καθημερινότητα κουραστική κάποτε, αφόρητη, δύσκολη και με πολλά εμπόδια. Ίσως, τελικά, να υπάρχουν πάντα και άλλα πιο αφόρητα και κουραστικά που οι περισσότεροι από εμάς δεν τα έχουμε βάλει ούτε στο μυαλό μας.

Άκου άνθρωπε, τα λεύτερα πουλάκια στη φύση μπορούν πια να κελαηδούν χαρμόσυνα και να πετούν ανέμελα, τα χελιδόνια έρχονται κι αυτά σιγά-σιγά, όλα τους τραγουδούν την Άνοιξη, ακόμη κι εκείνα που ζουν ολημερίς στο κλουβί τους και τα φτερά τους είναι αδύναμα γιατί τα βήματά τους είναι περιορισμένα και δεν μπορούν να τους πάνε μακριά…

Άκου άνθρωπε πως «χωρίς ανήφορο και σταύρωση, Ανάσταση δεν μπορεί να έρθει» και πως «με την αναμονή μιας Ανάστασης πεθαίνει κανείς μύριες φορές»…

Αφήνω το χάδι του ήλιου να με ζεστάνει, να με αποκοιμίσει και να ονειρευτώ τη ζωή αύριο… Εκείνο το αύριο που όλοι μας θα καρτερούμε και θα ετοιμάζουμε την ψυχή μας για την Ανάσταση… Εκείνο το αύριο που όλα θα είναι ξανά όπως πριν και θα σχεδιάζουμε την κάθε μέρα μας έτσι ώστε να είναι δραστήρια και πάλι… Εκείνο το αύριο που τα παιδιά θα είναι και πάλι γελαστά… Εκείνο το αύριο που θα μπορούμε να αγκαλιάζουμε τους αγαπημένους μας και θα στεκόμαστε χωρίς φόβο στο πλάι τους κρατώντας το χέρι εκείνο που ίσως έχει ανάγκη μα ίσως το έχουμε κι εμείς περισσότερο… Εκείνο το αύριο που θαρρώ πως σε κάθε γιορτή θα μπορούμε να μοιραζόμαστε… κι όπως έγραφε κάποτε ένας μαυροπίνακας, «η αγάπη και η χαρά όταν στη ζωή μοιράζονται πολλαπλασιάζονται…»

Ευχές, ευχές, ευχές ! Μέσα από την καρδιά και μέσα από τα συναισθήματα τούτων των ημερών.  Από τη φλόγα του Αναστάσιμου Φωτός ο καθένας ας ανάψει εκείνο το φως μέσα του για να φωτίσει τη ζωή του!

Μια πένθιμη καμπάνα ηχεί τούτη τη στιγμή σαν ήχος στ’ αυτιά μου και σαν δάκρυ μέσα μου… Η ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ…

Μια χαρμόσυνη αύριο το βράδυ θα ακουστεί για να φέρει μήνυμα ελπίδας και ζωής στις ζωές όλων μας… ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ εκ νεκρών …

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

 

Από ψηλά…

Η ομορφιά της Αθήνας από ψηλά … περίεργο ίσως για έναν άνθρωπο που μάλλον αισθάνεται φόβο και ένα σφίξιμο όταν κοιτά από ψηλά…

Η ομορφιά της Αθήνας από ψηλά ήταν πάντα πρόκληση. Ήταν αφορμή για βόλτα, για ταξίδι από εκεί ψηλά, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να συναντήσεις φίλους και να αγναντέψεις μαζί τους εκείνη την υπέροχη θέα, εκείνη την ομορφιά!

Την ομορφιά της Αθήνας μπορείς να τη βρεις σε τόσα σημεία, σε ένα περίπατο στα στενά δρομάκια γύρω από το Πανεπιστήμιο και φτάνοντας ως το Κολωνάκι. Μέσα στον Εθνικό κήπο, κοντά στο Σύνταγμα και περπατώντας ως το Μοναστηράκι. Είναι ευκαιρία να εξερευνήσεις γραφικές γωνιές και μαγαζάκια με όμορφη τέχνη. Πλανόδιους μικροπωλητές που αυτή την τέχνη τους την έκαναν χειροπιαστή και προσιτή στον καθένα.

Την ομορφιά της Αθήνας τη βρίσκεις σίγουρα σε μια καλοκαιρινή συναυλία, σ’ εκείνες που η ψυχή ευφραίνεται με μουσικές και ήχους που έχεις ήδη αγαπήσει από παιδί μα και σημερινούς που όμως κρατούν μέσα τους μια γλυκύτητα και ηχούν στ’ αυτιά σαν μελωδία. Είναι η σωστή στιγμή: «πέταξε τα μαύρα, τα γνωστά σου λούσα και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές…». Κι όταν οι άνθρωποι σμίξουν ξανά από κοντά, όταν η ανθρώπινη επαφή γίνει πάλι πραγματική θα έχουμε πετύχει να λύσουμε τόσα προβλήματα. Όταν ο κάθε άνθρωπος καταφέρει να συμφιλιωθεί πρώτα με τον εαυτό του και γίνει για τον ίδιο η καλύτερη παρέα θα μπορέσει να δει και τους γύρω του με άλλη ματιά. Μα, «οι ελεύθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές…» άραγε αυτό να εννοούσε ο ποιητής… Άραγε ο άνθρωπος σήμερα να καταφέρνει αυτές τις όμορφες στιγμές που περνούν από τη ζωή του να τις ζήσει με χαμόγελο, ηρεμία και ευφορία ψυχής… Άραγε θα πει ο φίλος ότι θέλει να σε «ξανάβρει στους μπαξέδες…» έστω κι αν τα τραγούδια που φτάνουν στα χείλη μας έχουν «παραπονεμένα λόγια…» είναι υπέροχα πραγματικά αυτά τα λόγια, τα τραγουδάμε από μικρά παιδιά, δυναμώνουμε πάντα το ραδιόφωνο όταν τύχει να τα ακούσουμε. Και θα αναρωτιόμαστε πάντα «…ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά…» κι ας μην έχουμε εμείς γράψει το στίχο μοιάζει να ταιριάζει απόλυτα στη ζωή μας κάποιες στιγμές. Τραγούδια και μουσικές που ταιριάζουν τόσο σ’ αυτή τη ζωή, είναι μιαν Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, «…άλλος για Χίο τράβηξε πήγε κι άλλος για Μυτιλήνη κι άλλος στης Σύρας τα στενά …», κι εκείνη η κόρη που «… έχει στ’ αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες…»

Η αλήθεια της πόλης αυτής βρίσκεται σίγουρα εκεί … «τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου για φυλακτό, μυρτιά και πικροδάφνη…» τώρα που ο κόσμος φεύγει ξανά από τούτο τον τόπο και οι νέοι μας ζουν με «λόγια και με χρόνια χαμένα» περιμένοντας να βρουν στο σεριάνι τους ξανά «Μαλαματένια λόγια…»

Μιαν όμορφη καληνύχτα. Με σκέψεις θετικές πως η αυριανή μέρα θα είναι διαφορετική και ίσως πιο όμορφη μακριά από τα «πουλιά του κάτω κόσμου» που κάποτε δυναστεύουν τη ζωή μας. Εμείς θα επιμένουμε ψηλά, να αγναντεύουμε τη θέα και να μαγεύεται ο κόσμος μας.

Αυτός θέλουμε να είναι ο δικός μας κόσμος, θετικός, πολύχρωμος, αισιόδοξος, με τέτοιους στίχους που ο ποιητής μας άφησε παρακαταθήκη…

Καλό ξημέρωμα!

 

 

Η ομορφιά μιας σχολικής γιορτής…

ΟΔ ΕΛΥΤΗΣ1
Το υπέροχο θεατράκι του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ιλίου ειδικά διαμορφωμένο για τη γιορτή αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη!

Τι κι αν είμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς, υπάρχουν ακόμη όμορφες αναμνήσεις από την περσινή χρονιά και ειδικά από την γιορτή που πραγματοποίησε η ΣΤ’ τάξη του σχολείου μας με φιλική συμμετοχή της Α’ τάξης!

… φαντάσου ένα παιδί να κρατά στα χέρια ένα ήλιο, το παιδί να σηκώνει τα χέρια ψηλά κι ο   ήλιος να ζεσταίνει μια χώρα, ο ζωοδότης ήλιος …

… φαντάσου ένα παιδί να ζει σ’ ένα τέτοιο τόπο με γαλανό ουρανό, απέραντες μπλε θάλασσες, και ένα ήλιο φωτεινό, λαμπρό, ηλιάτορα …

… φαντάσου ένα παιδί να παίζει μέσα σε χρυσές ελιές, μέσα σε αμπέλια και να ονειρεύεται  μέσα σ’ ένα ξύλινο σκαρί που πλέει στα πέλαγα …

… φαντάσου ένα παιδί να σεργιανά σε στεριές και θάλασσες και πάλι να γυρίζει πίσω και το τραγούδι του να είναι μόνο για τούτο τον τόπο…

… φαντάσου ένα παιδί να τραγουδά για μια «όμορφη και παράξενη πατρίδα … », τούτη την πατρίδα …

… φαντάσου ένα παιδί να ονειρεύεται την «… Πούλια πόχει εφτά παιδιά…» και την κόρη τη μικρή, Μάγια τη λέει ο ποιητής κι εκείνη να είναι καρφωμένη στα μαλλιά …

… φαντάσου ένα παιδί που να παίζει όπως αρμόζει στα παιδιά, εκεί στη γειτονιά των παιδικών μας χρόνων, με 5 πετρούλες στα χέρια να παίζει πεντόβολα, η ατμόσφαιρα να μοσχομυρίζει νυχτολούλουδο και τριγύρω ανθισμένες ροδιές και βατόμουρα που πέφτουν καταγής και βάφουν τις αυλές … κι ο κύριος Μενεξές εκεί σε αυτή ακριβώς τη γειτονιά να μας θυμίζει τα δικά μας παιδικά υπέροχα χρόνια…

… φαντάσου ένα παιδί το Καλοκαίρι εκεί στο νησί, σε κάθε νησί τούτης της πατρίδας, να ταξιδεύει ολημερίς με το τρελοβάπορο και οδηγό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα και να γυρεύει «… το χρυσό κλειδί όπου ανοίγουν οι ουρανοί …» κι εκείνο το κορίτσι το κρατά καλά φυλαγμένο στον κόρφο του και δεν το δίνει πουθενά …

Χθες το βράδυ το παιδί αυτό,  ζωντάνεψε μέσα από τα μάτια και την ψυχή όλων των παιδιών που συμμετείχαν από τη ΣΤ και την Α τάξη του σχολείου μας.

Μας ταξίδεψε σε τούτη την πατρίδα με οδηγό του στίχους του Ελύτη, με μουσικές που μοναδικά έχουν ντύσει τις σκέψεις του και υπέροχα έχουν ερμηνευτεί!

Με τα χρώματα από το γαλάζιο και το άσπρο του ουρανού, με το μπλε της θάλασσας φορεμένο επάνω τους και ένα ευγενικό παράστημα, υπερήφανο, όπως αρμόζει στους νέους αυτής της χώρας.

Με φωνή καθάρια, ζωντανή και συνάμα μελωδική, πρόσωπα χαρωπά, σίγουρα για ό,τι μας παρουσίασαν, αποφασισμένοι να μας συγκινήσουν και να μας κάνουν για μια ακόμη φορά υπερήφανους που παρακολουθούμε τη γιορτή τους.

Με ένα κλαδί ελιάς στα μαλλιά μας θύμισαν τα λόγια του ποιητή, «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Το έργο τούτου του ποιητή μυρίζει θάλασσα, λαμποκοπά Ήλιο, φωτίζεται από ένα γαλανό ουρανό και σεργιανίζει με ξύλινα σκαριά από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα. Και τα δικά μας παιδιά τούτο το έργο μας το έφεραν μπροστά μας, εκεί στην πανέμορφη σκηνή του σχολειού μας, με το άγρυπνο βλέμμα του ποιητή να τους σιγοντάρει, και να χαμογελά σίγουρα για το αποτέλεσμα.

Έκτη τάξη μα και Πρώτη σε αυτό το σχολείο… για τα μικρά έχουμε χρόνο και πιστεύω να έχουμε τη χαρά να τα καμαρώσουμε ξανά σε αυτό το χώρο! Τα μεγάλα παιδιά πέταξαν το καπέλο μακριά χθες, έτοιμα να σαλπάρουν για νέα, άγνωστα νερά.

Ας έχουν για οδηγό στην πορεία της ζωής τους τα λόγια του ποιητή, εκείνα τα λόγια που χθες μας απήγγειλαν επάνω στη σκηνή του θεάτρου μα και εκείνα που ο Ελύτης έχει χαράξει στη μυαλό όλων μας.

Ας είναι το καραβάκι της ζωής τους να είναι καλοτάξιδο, ένας ολόλαμπρος Ήλιος να φωτίζει πάντα τη ζωή τους και όπως είπε και ο ποιητής, τα 3 Τ της επιτυχίας : Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη,

…τους ευχόμαστε να τα έχουν πάντα στη ζωή τους.

Καλή πρόοδο στο Γυμνάσιο, υγεία και πάντα με το χαμόγελο να προχωρούν μπροστά, σαν ένα καράβι που ποτέ δεν μένει στάσιμο και κινείται μέσα σε μια θάλασσα γαλάζια, πότε με φουρτούνα πότε με μπουνάτσα πότε με τρικυμία φοβερή! Η ζωή άλλωστε είναι πάντα σα μια θάλασσα, εκείνη του ποιητή ή εκείνη που ο καθένας μας έχει βαθιά μέσα του!

«… αλλά κάτεχε πως μονάχα εκείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο…»

Παιδιά, προς το παρόν, Καλό Καλοκαίρι και … καληνύχτα κύριε Οδυσσέα!!!!

ΟΔ ΕΛΥΤΗΣ

Μαμά …

P_20190512_020105

Η ευτυχία της μάνας είναι όταν βλέπει την αγάπη να καθρεπτίζεται σε δυο παιδικά μάτια και να αποτυπώνεται σε ένα λευκό χαρτί με τα πιο όμορφα χρώματα, αυτά της ομορφιάς της παιδικής ψυχής.

Η χαρά της μάνας είναι όταν αισθάνεται δυο μικρά παιδικά χέρια γύρω από το λαιμό της έτοιμα να την «πνίξουν» από αγάπη με έναν αχαλίνωτο παιδικό ενθουσιασμό.

Η λαχτάρα της μάνας είναι να βλέπει το παιδί της να είναι χαρούμενο και γελαστό και εκείνο να πετά σαν το μελισσάκι στην κάθε μέρα της ζωής του και να συλλέγει το άρωμα της ζωής όπως η μέλισσα το μέλι από κάθε λογής λουλούδι.

Η προσδοκία της μάνας είναι το παιδί της να είναι καλόκαρδο και ευγενικό με τον εαυτό του και τους  ανθρώπους και να κρατά στην καρδιά του αυτή την καλοσύνη που θα την έχει οδηγό σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής του.

Η σκέψη της μάνας είναι πάντα μία από τη στιγμή που γεννιέται το κάθε παιδί της, να είναι γερό και ευτυχισμένο, γελαστό και καλότυχο στη ζωή του. Γίνεται κάθε μέρα ένας φύλακας άγγελος γι’ αυτό δίνοντας κάθε σταγόνα από τη δύναμη της ψυχής της. Κάθε δάκρυ που θα κυλήσει στο πρόσωπό της θα είναι για να ποτίσει την κάθε δυσκολία του και να κάνει το χώμα που πατά εύφορο για να προχωρήσει παρακάτω και να ευδοκιμήσει τους καρπούς της ζωής του.

Ο αγώνας της κάθε γυναίκας που είναι μάνα είναι το παιδί της να είναι πάντα στην πρώτη γραμμή, μάχιμος αγωνιστής και άξιος ώστε να ανέβει τα σκαλοπάτια της δικής του ζωής και να κατακτήσει κάθε ένα από τα όνειρά του. Κι αν αυτά τα όνειρα είναι δύσκολα και απαιτούν θυσία εκείνη θα είναι πάντα η πρώτη που θα θυσιαστεί στο βωμό του παιδιού της.

Η ευχή της μάνας συντροφεύει πάντα το κάθε της παιδί. Είναι αυτή η ευχή η γεμάτη από αγάπη μέσα από την καρδιά της, στολισμένη με τη δύναμη της ψυχής της και λουσμένη από το φως της κάθε σκέψης του γι’ αυτό.

Ο καθημερινός σκοπός της μάνα είναι να γίνει ένας σωστός παιδαγωγός για κάθε μικρό παιδί, ο μέντοράς του για να ανοίξει τα φτερά του όταν αυτά θα αρχίσουν να το σπρώχνουν να πετάξει και ένα απάνεμο και ασφαλές λιμάνι για κάθε στιγμή που εκείνο θα θελήσει να ξαποστάσει για λίγο ή απλά χρειαστεί μιαν ακόμη αγκαλιά.

Η αγκαλιά της μάνας είναι αυτό ακριβώς … αγάπη, ευτυχία, χαρά, προσδοκία, ευχή, αγώνας, σκοπός ζωής, μιαν όμορφη σκέψη όταν το παιδί θα μεγαλώσει … και θα έχει πια γίνει ένα μεγάλο παιδί … και θα κρατά για πάντα στα χέρια του την καρδιά της … αυτή που αποχωρίστηκε από το σώμα της εκείνη ακριβώς τη στιγμή που το παιδί γεννήθηκε, εκείνη την καρδιά που η αγάπη την μοίρασε ισάξια και ισότιμα σε κάθε της παιδί …

Ας είναι υπέροχη η σημερινή ημέρα για κάθε μαμά … και πως να μην είναι, φατσούλες γελαστές και παιχνιδιάρικες όλα τα παιδιά με καρτούλες όμορφες και λόγια μελωδικά θα στολίσουν κάθε μαμά και θα της χαρίσουν χαμόγελα στην καρδιά της που σίγουρα θα φέρουν δάκρυα χαράς και συγκίνησης στα μάτια.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΑΜΑ !!!

024P_20190512_020018

Αγαπημένο μου παιδί …

P_20181222_191909

Αγαπημένο μου παιδί,

Η ζωή μας είναι ένας αγώνας από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τη στιγμή που θα κλείσουμε τα μάτια μας. Αγωνιζόμαστε σαν μωρά και νήπια να μάθουμε πράγματα και να αποκτήσουμε δεξιότητες για να πετύχουμε ένα σωρό πράγματα που θα μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας χωρίς τη βοήθεια των γονιών μας. Οι γονείς μας από τη άλλη πλευρά είναι μεγάλοι πια, μεγαλύτεροι από εμάς και συνεχίζουν να αγωνίζονται καθημερινά στη ζωή τους. Όταν έχουν παιδιά αγωνίζονται για να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά για μεγαλώσουν, να σταθούν στις δυνάμεις των δικών τους ποδιών και να καταφέρουν κάτι στη δική τους ζωή. Αγωνίζονται βέβαια και για να έχουν μια καλή ζωή όταν πια θα μεγαλώσουν τόσο που δεν θα μπορούν πια να δουλεύουν.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει με δανεικά φτερά. Θα πρέπει να κάνει τη δική του προσπάθεια ώστε τα δικά του φτερά να τον ανεβάσουν στον δικό του ουρανό. Οι γονείς του βέβαια είναι πάντα στο πλάι του, απλά αρωγοί σε αυτή την δοκιμασία. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να είναι από κάτω και αν πέσει να τον βοηθήσουν να σηκωθεί. Μία, δύο, τρεις, τέσσερις… όσες φορές χρειάζεται μέχρι να τα καταφέρει. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να τα καταφέρει… Γιατί δεν έχει περιθώριο να μην τα καταφέρει… Κανένας γονιός πιστεύω δεν θα αρνηθεί αυτή τη βοήθεια στο παιδί του είτε ηθική είτε χρηματική πολλές φορές υπερβαίνοντας εαυτούς γιατί η καρδιά και η συνείδησή του δεν του επιτρέπει να κάνει τίποτε λιγότερο.

Αγαπημένο μου παιδί, δεν θέλω από εσένα τίποτε περισσότερο από το να προσπαθείς να εκμεταλλεύεσαι τις δυνατότητες και τις ιδιαίτερες δεξιότητες που έχεις δείξει ότι έχεις! Είσαι παιδί και δεν μπορείς ίσως να καταλάβεις ότι προτεραιότητα δεν έχει πάντα το παιχνίδι σε μία οθόνη που βρίσκεται μπροστά σου για να παίξεις με διαδικτυακούς «φίλους». Η αληθινή ζωή είναι στα απλά καθημερινά πράγματα, είναι στο χαρτί και στο μολύβι που θα πιάσουμε στα χέρια μας για να γράψουμε, είναι σε ένα βιβλίο που θα μας προσφέρει γνώση μα και στο άλλο που με τις σελίδες του θα μας ταξιδέψει σε ιστορίες και κόσμους πολλές φορές μακριά από τη δική μας πραγματικότητα. Είναι στους φίλους που θα συναντήσουμε για να παίξουμε χειροπιαστά παιχνίδια που χρειάζονται το μυαλό, την κίνηση, το γέλιο, την αγωνία και τη προσπάθειά μας για να κερδίσουμε τον αντίπαλό μας. Ότι δηλαδή συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Είναι σε μία βόλτα έξω από το σπίτι που θα μας επιτρέψει να αφήσουμε το βλέμμα μας να ατενίσει τον ορίζοντα μακριά μας. Να αφήσουμε τον μυαλό μας να ταξιδέψει με όνειρα που κάποια μέρα θα τα δούμε να γίνονται πραγματικότητα. Να προσπαθήσουμε και να αγωνιστούμε γι’ αυτά τα όνειρα. Πόσο όμορφο είναι στ’ αλήθεια να μπορείς να ονειρεύεσαι! Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που δεν τη γνωρίζει καν! Πόση από αυτή τη δύναμη χρειάζεται να επιστρατεύει καθημερινά όταν το πρωί ανοίγει τα μάτια του και όταν το βράδυ αποκαμωμένος φτάνει στο κρεβάτι του για να ξεκουραστεί. Κάθε φορά που διανύουμε αυτό το δρόμο θα πρέπει να αναλογιζόμαστε αν σήμερα κατακτήσαμε κάτι από αυτά που είχαμε βάλει στόχο, αν περάσαμε με επιτυχία πάνω από τα εμπόδια που συναντήσαμε… και αν δεν καταφέραμε να σταθούμε όρθιοι και νικητές, τουλάχιστον δώσαμε έναν αξιοπρεπή αγώνα.

Αγαπημένο μου παιδί, δεν θέλω ούτε να σε μαλώσω, ούτε να σου φωνάξω, ούτε να σε βάλω τιμωρία μα ούτε να σε βαρέσω για μια αποτυχία που είχες. Θέλω όμως να δεχτείς ότι έχεις κάνει λάθος και πρέπει να το διορθώσεις. Να σε βοηθήσω αν χρειαστεί να το διορθώσεις γιατί δεν μπορεί να συνεχίζει ένα πρόβλημα να υπάρχει καθημερινά στη ζωή σου. Ο στόχος και ο σκοπός σου είναι να είσαι συνεπείς στις υποχρεώσεις που καθημερινά έχεις. Ο στόχος σου είναι να κερδίζεις γνώσεις στο σχολείο σου και φυσικά όχι βαθμούς. Καλώς ή κακώς οι βαθμοί είναι συχνά καθρέφτης της προσπάθειάς σου καθώς η κακή μέρα και η δύσκολη στιγμή δεν μπορεί να είναι κάθε μέρα στη ζωή σου. Αν για παράδειγμα είσαι άρρωστος είναι δεδομένο ότι δεν καταφέρεις να ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου. Όμως δεν είσαι κάθε μέρα άρρωστος και με κακή διάθεση ώστε να μην μπορείς να τα καταφέρεις καλά στις δοκιμασίες του σχολικού σου περιβάλλοντος.

Αγαπημένο μου παιδί. Όταν μεγαλώνουμε οι ημέρες γιορτής δεν παύουν να υπάρχουν στη ζωή μας μα δεν μπορούν να μονοπωλήσουν αυτή την ημέρα όπως όταν είμασταν μικροί. Μπορεί να είναι τα γενέθλιά σου αλλά σήμερα θα γράψεις διαγώνισμα σε κάποιο μάθημα, θα πάρεις βαθμό για κάποιο άλλο και ο δάσκαλος θα σε εξετάσει. Η κάθε μέρα κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Η κάθε μέρα σου στο χώρο «δουλειάς» σου δεν δικαιολογεί συνεχόμενα παραπατήματα. Τα βήματά σου θα πρέπει να είναι σίγουρα και αυτό θα συμβαίνει μόνο όταν είσαι σωστά προετοιμασμένος. Μεγαλώνεις σιγά σιγά, 12 σήμερα και μπαίνεις στην εφηβεία και στον κόσμο των μεγάλων. Αυτό έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις!

Αγαπημένο μου παιδί οι ευχές μου για σένα είναι πάντα μέσα από την καρδιά μου και η αγκαλιά μου θα σε χωράει πάντα μέσα της όσο μεγάλος και να γίνεις.

Να είσαι γερός και δυνατός πάντα, να είσαι ευτυχισμένος και γελαστός και να έχεις καλή πρόοδο στη ζωή σου.

11 Δεκεμβρίου 2018.

Η μαμά σου Ιωάννα!

Θηλασμός

waba

DSCN1663

Βρισκόμαστε ήδη στη εκπνοή του Νοέμβρη. Ένας μήνας που η πρώτη εβδομάδα του είναι αφιερωμένη στο Θηλασμό. Η Παγκόσμια Εβδομάδα Θηλασμού γιορτάζεται και στην Ελλάδα παρότι πιστεύω πως χρειάζεται να γίνουν ακόμη αρκετά βήματα ώστε να πάμε λίγο πιο μπροστά…

Άρχισα να μαθαίνω για το θηλασμό λίγες μόνο ημέρες πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδί, εκεί στο Νοέμβρη του 2006. Από τότε έως σήμερα πιστεύω πια ότι τα κατάφερα καλά και με τα δύο παιδιά μου. Ο μεγάλος θήλασε για δυόμιση χρόνια και ο μικρός απογαλάκτισε ένα μήνα πριν σβήσει τα τέσσερα γενέθλια κεριά του. Θεωρώ όμως και πολύ σημαντική τη βοήθειά μου σε μανούλες που, όπως εγώ, δεν ήξεραν, δεν είχαν ενημερωθεί ή είχαν απλά αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα… Και είμαι φυσικά διαθέσιμη να βοηθήσω… Είναι από τα θέματα που αγαπώ να μιλάω και μπορώ να το κάνω για ώρες.

Στον απόηχο της φετινής Παγκόσμιας Εβδομάδας Θηλασμού, λοιπόν, θα ήθελα να σταθώ στο θέμα της φετινής χρονιάς πριν αναφερθώ στο άρθρο που είχα γράψει το 2009 στο περιοδικό “ΓΑΛΟΥΧΩ” του Συνδέσμου Θηλασμού Ελλάδος.

Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού 2018: Θηλασμός, θεμέλιο ζωής

Η Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού-World Breastfeeding Week (WBW) γιορτάζεται κάθε 1-7 Αυγούστου από το 1992 (στην Ελλάδα κάθε 1-7 Νοεμβρίου) από υποστηρικτές του θηλασμού σε πάνω από 170 χώρες.

Εγκρίνεται και υποστηρίζεται από τη UNICEF, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) και Υπουργεία Υγείας σε πολλές χώρες.

Σύνθημα 2018

Το σύνθημα για το 2018 είναι «Θηλασμός: Θεμέλιο Ζωής» ενώ το λογότυπο απεικονίζει την «τριάδα» των δύο ενηλίκων και του βρέφους από την Καμπάνια της WBW/ΠΕΘ για τους Στόχους Αειφόρου Ανάπτυξης (ΣΑΑ) που υπογραμμίζει τη σημασία της συνεργασίας για την προστασία, προώθηση και υποστήριξη του θηλασμού. Κλαδιά, φύλλα και βλαστοί αναπαριστούν την εξέλιξη και την ανάπτυξη. Η γραμμή που εκτείνεται από την τριάδα και βγάζει φύλλα αποτελεί τον σύνδεσμο ανάμεσα στον θηλασμό, τη διατροφή, την επισιτιστική ασφάλεια και τη μείωση της φτώχιας.

Στόχοι Παγκόσμιας Ημέρας Θηλασμού 2018

Ένας βιώσιμος και πιο ισότιμος κόσμος ξεκινά με τις προσπάθειες για τον τερματισμό της φτώχιας, την προστασία του πλανήτη και την εξασφάλιση της ευημερίας για όλους.

Η Παγκόσμια Εβδομάδα Θηλασμού 2018 ( #ΠΕΘ2018 / #WBW2028 ) εστιάζει στην πρόληψη του υποσιτισμού σε κάθε του μορφή, στην εξασφάλιση επισιτιστικής ασφάλειας και στον τερματισμό του κύκλου της φτώχιας.

Γιατί ο μητρικός θηλασμός είναι δικαίωμα;

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα σε επαρκή διατροφή. Η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού υπογραμμίζει τη βασική ανάγκη της σωστής διατροφής και διασαφηνίζει την υποχρέωση της πολιτείας να ενημερώνει με τον εγκυρότερο τρόπο όλες τις κοινωνικές ομάδες για τα πλεονεκτήματα του μητρικού θηλασμού και να εξασφαλίζει στις μητέρες κατάλληλη περίθαλψη πριν και μετά τον θηλασμό.

Το 1989 ψηφίστηκαν για πρώτη φορά από την Π.Ο.Υ. και τη UNICEF τα «Δέκα Βήματα για τα Νοσοκομεία Φιλικά προς τα Βρέφη» που προτρέπουν
κάθε κέντρο υγείας για εγκύους, νέες μητέρες και νεογνά για:

  1. Ύπαρξη γραπτής πολιτικής για τον θηλασμό και τακτική ενημέρωση του προσωπικού υγείας.
  2. Εκπαίδευση όλου του προσωπικού υγείας στις απαραίτητες δεξιότητες για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής.
  3. Πληροφόρηση όλων των εγκύων για τα οφέλη και το χειρισμό του θηλασμού.
  4. Παροχή βοήθειας προς τις μητέρες για να ξεκινήσουν τον θηλασμό μέσα στην πρώτη ώρα αμέσως
    μετά την γέννηση και για μία ώρα.
  5. Επίδειξη στις μητέρες για το πώς να θηλάζουν και πώς να διατηρηθεί η διατροφή των βρεφών με
    μητρικό γάλα ακόμη κι αν θα έπρεπε να αποχωρισθούν τη μητέρα τους.
  6. Να μη δίνεται στα νεογέννητα καμιά άλλη τροφή ή υγρό παρά μόνο μητρικό γάλα, εκτός κι αν
    επιβάλλεται να γίνει διαφορετικά για αποδεκτούς ιατρικούς λόγους.
  7. Διευκόλυνση της πρακτικής “rooming in”, δηλαδή να επιτρέπεται να παραμένει η μητέρα μαζί με το
    μωρό της 24 ώρες την ημέρα.
  8. Ενθάρρυνση του θηλασμού όταν το μωρό το αποζητά.
  9. Όχι πιπίλες ή άλλα αντικείμενα για το στόμα στα θηλάζοντα βρέφη.
  10. Ενδυνάμωση και δημιουργία ομάδων υποστήριξης του θηλασμού στις οποίες θα απευθύνονται οι
    μητέρες όταν φεύγουν από το νοσοκομείο ή την κλινική.

Ο μητρικός θηλασμός βελτιώνει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα την υγεία της μητέρας και μπορεί έτσι να συμβάλλει στην επίτευξη των αντίστοιχων Αναπτυξιακών Στόχων για τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας και για τη βελτίωση της υγείας των μητέρων, για τους οποίους έχουν δεσμευθεί τα κράτη.

Τα πλεονεκτήματα του μητρικού θηλασμού

Μειωμένη πιθανότητα καρκίνου του μαστού και του ενδομήτριου.
Η θηλάζουσα μητέρα προστατεύεται από την οστεοπόρωση.
Το υποκατάστατο γάλακτος είναι νεκρή τροφή, η βιομηχανική επεξεργασία καταστρέφει τα ζωντανά κύτταρα και τα αντισώματά του.
Ρωμαλέα παιδιά και έφηβοι για το μελλοντικό κόσμο μας.
Ιδιαίτερα εύπεπτο, το μητρικό γάλα χωνεύεται από το μωρό σε 2-3 ώρες.
Καρκίνος-ελάττωση συχνότητάς του στα παιδιά που έχουν θηλάσει.
Ο θηλασμός ικανοποιεί πλήρως τις ανάγκες του βρέφους σε τροφή και υγρά.
Σημαντικά λιγότερες γαστρεντερικές διαταραχές.

Θερμοκρασία τροφής πάντα σωστή και σταθερή.
Η καλύτερη αρχή για τη ζωή ενός παιδιού και αναφαίρετο δικαίωμα.
Λιγότερες πιθανότητες ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Αντισώματα, ανοσοποίηση ενάντια στις κυριότερες λοιμώδεις νόσους.
Συναισθηματικό δέσιμο Μητέρας-παιδιού
Μειώνει τις πιθανότητες αλλεργιών όπως άσθμα και έκζεμα.
Οικονομικό, δεν κοστίζει στην οικογένεια και το κράτος.
Σημαντική αύξηση του δείκτη νοημοσύνης του παιδιού!

Πηγή:

www.lllgreece.org

http://waba.org.my/

www.who.int

www.ilca.org

IMG_1291

IMG_1523

Συνηθίζω να λέω για αυτούς που μεγαλώνουν τα μωρά τους όπως «όλοι» πως, αν μωρό σημαίνει πιπίλες, μπουκάλια και μιαν άσπρη σκόνη που την πίνουν για γάλα, τότε, εγώ, δεν ξέρω από παιδιά…

Η εγκυμοσύνη μου ξεκίνησε τους πρώτους μήνες του 2006 με μιαν υπερέμεση κυήσεως που με ταλαιπώρησε μέχρι τα μέσα της περιόδου της. Το υπόλοιπο μισό ήταν όλα καλύτερα. Ήταν η αρχή μιας σχέσης που προμήνυε πως θα είναι μοναδική, αμοιβαίας αγάπης και στοργής και με πολλά μαθήματα και διδάγματα και για τους δυο μας. Η ευκαιρία της ζωής μου για να μάθω τον ίδιο μου τον εαυτό καλύτερα, να τον καταλάβω και να μπορέσω να δώσω ένα κομμάτι από αυτόν στο μωράκι που θα κρατούσα στα χέρια μου, μιας και η φύση προστάζει να το αναζητήσει από μόνο του έτσι κι αλλιώς.

Είμαι η Ιωάννα, μητέρα του Φώτη που είναι ήδη 2 χρονών και 4 μηνών, γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2006, και φυσικά θηλάζει ακόμη από τη μαμά του. Όπως συνηθίζει να λέει : «Μαμά έχεις γάλα …», και τον ρωτάω πάντα : «… και ποιος το πίνει αγάπη μου …», και μου απαντά «ο Φώτης!!!».

Ήμουν κατά κάποιο τρόπο τυχερή που γέννησα σε Δημόσιο Μαιευτήριο, στο ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, και είχα το μωρό συνέχεια στο πλάι μου. Λίγο πριν είχα παρακολουθήσει 2 ημερών σεμινάριο με θέμα το «Μητρικό Θηλασμό». Η μαία μας το είχε τονίσει : «Δεν θα αγοράσετε ούτε πιπίλες, ούτε μπουκάλια, ούτε γάλα, τίποτε. Το μωρό σας θα το θηλάσετε αποκλειστικά και τουλάχιστον για 6 μήνες. Το γάλα που πίνουν τα μωρά στο διάστημα αυτό θεωρείται πλήρης τροφή. Είναι πολύ σημαντική περίοδος αυτή για το μωρό και να ξέρετε πως δεν χρειάζεται ούτε χαμομήλι, ούτε τσάι, ούτε νερό που έδιναν παλιά. Το μωρό χρειάζεται μόνο το γάλα της μάνας του, και την άνευ όρων τρυφερότητα που θα βρει κυρίως στην αγκαλιά της μαμάς του. Όταν θα κλαίει θα το παίρνετε πάντα αγκαλιά και μην ακούτε που όλοι θα λένε ότι θα κακομάθει. Να μην ακούτε που όλοι θα λένε πως ξέρουν για το θηλασμό του παιδιού σας.».

Καλή της ώρα. Θυμάμαι πως την είχα ρωτήσει πολλές φορές μέχρι να φύγω αν χρειάζεται να αγοράσω έστω ένα μπουκάλι και με ένα πρόσωπο ήρεμο, χαμογελαστό και πρόσχαρο μου απαντούσε πως, πραγματικά, δεν χρειάζεται τίποτε. Είχε κι εκείνη θηλάσει τα δυο παιδιά της που είναι πια στο Δημοτικό Σχολείο. Έφυγα, πάντως, με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Στο περιβάλλον μου δεν είχα την εμπειρία του θηλασμού των παιδιών όπως τη ζω μαζί με το παιδί μου. Σχεδόν όλες οι γυναίκες που θήλασαν δεν το έκαναν για περισσότερο από 40 ημέρες ή το πολύ-πολύ για 3-4 μήνες. Μετά το μωρό ήταν αρκετά μεγάλο, ανεξάρτητο, έτοιμο να αντιμετωπίσει μόνο του ένα κόσμο σκληρό, φτιαγμένο για να καταλαβαίνει τους μεγάλους και τις δυσκολίες που θα συναντούσε στη ζωή του. Αρρώστιες, πυρετούς, δόντια, πονάκια αδιευκρίνιστα μερικές φορές…

Το πώς ζήσαμε τις πρώτες ώρες και ημέρες μετά τη γέννηση το αφηγούμαι ήδη στο λεύκωμα που φτιάχνω για το παιδί μου.

«Γεννήθηκες 1:05 το ξημέρωμα και μέχρι να μας πάνε στο δωμάτιο πρέπει να πήγε η ώρα 3:00-3:30. Αισθανόμουν περίεργα. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και πριν περάσουν 5-10 λεπτά ήσουν δίπλα μου. Σε έβαλαν στα αριστερά μου και σε λίγη ώρα, σκέφτηκα πως σε λίγο θα πρέπει να σε βάλω να θηλάσεις.

Όταν μου έκλαψες ήξερα πως ήταν πια η σωστή στιγμή για να φας, να πιείς γάλα δηλαδή. Μια διαδικασία που εσύ ίσως την ήξερες καλύτερα από εμένα μιας και η φύση σε έχει προικίσει, όπως όλα τα μωρά, με την ιδιότητα του να θηλάζεις για να τραφείς. Κι ενώ δεν ήξερα για πόσο χρονικό διάστημα θα κατάφερνα να σε θηλάσω, κάθε φορά που το ημερολόγιο έδειχνε 11 κι εσύ μεγάλωνες ένα ακόμη μήνα, είναι τότε που έβαζα τον επόμενο στόχο. Πίστευα πως μαζί θα τα καταφέρναμε, όπως κι έγινε. Τώρα είσαι στους 8 μήνες που γράφω αυτές τις σημειώσεις και όλα είναι προς το παρόν μια χαρά και βαίνουν κατ’ ευχήν.

Ύστερα από αυτή τη φορά εσύ είσαι που καθόριζες πάντα τον επόμενο θηλασμό σου. Το βράδυ ήταν κοντά μας η γιαγιά που με βοηθούσε να σε πάρω στην αγκαλιά μου κάθε, μα κάθε φορά που έκλαιγες, για να σε βάλω να θηλάσεις στο στήθος μου. Μέχρι κάθε φορά να αποκοιμηθείς και να σε αφήσω στο πυρέξ κουνάκι σου. Είναι εκπληκτικό το πώς τα μωρά αποκοιμιούνται όταν θηλάζουν και το πώς οι μαμάδες μπορούν κι εκείνες να κοιμούνται ταυτόχρονα σχεδόν με τα μωρά τους όταν τα αφήσουν στην κούνια τους και απλά γυρίσουν πλευρό. Βέβαια, τις περισσότερες φορές, απολάμβανα να σε κρατώ αγκαλιά στο στήθος μου κοιμισμένο, βάζοντάς το κεφαλάκι σου ανάμεσα στα δύο στήθη μου και κρατώντας σε μέσα στην τρυφερή αγκαλιά μου.»

Όταν γυρίσαμε στο σπίτι δεν φανταζόμουν πως θα υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μου γνωστοί και άγνωστοι που θα ξέρουν πολύ περισσότερα από μένα για το μωρό μου και για το τι πρέπει κάθε φορά να κάνω. Από τότε λέω σε όλες τις γυναίκες που θα γίνουν μαμάδες πως, παρόλη την απειρία, από ένστικτο και μόνο, η μαμά ξέρει πάντα τι είναι σωστό για το παιδί της και αυτό πρέπει να ακολουθεί.

Στα σεμινάρια του θηλασμού που είχα παρακολουθήσει στο ΕΛΕΝΑ, έμαθα από μία άλλη κοπέλα και για το Σύνδεσμο Θηλασμού Ελλάδος και έσπευσα να προμηθευτώ τα ενημερωτικά τους φυλλάδια. Κοιμόμουν «αγκαλιά» με το παιδί μου και τα φυλλάδια κάτω από το μαξιλάρι μου. Κάθε φορά που το μωρό κοιμόταν ή είχε κάτι που δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω, έτρεχα να διαβάσω κάποιο σχετικό θέμα. Την πρώτη φορά που μίλησα με κάποια σύμβουλο του Συνδέσμου θυμάμαι πως είχα βουρκώσει σε όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος μα, όταν έκλεισα το τηλέφωνο, πήρα μια βαθιά ανάσα και ένιωσα μιαν ανακούφιση. Υπήρχε πραγματικά κάποιος που δεν γνώριζα από κοντά και μου έλεγε αυτό ακριβώς που ήθελα να ακούσω : «κάνεις αυτό ακριβώς που πρέπει, προσπάθησε, μην απογοητεύεσαι, θα βρείτε το πρόγραμμά σας και όλα θα είναι καλά, και, αν χρειαστείς τη βοήθειά μου, μπορείς να με ξαναπάρεις.»

Θαρρώ πως δεν θα ξεχάσω πόσο πολύ προσπάθησα να θηλάσω με δυο πληγωμένες θηλές που πονούσαν το πρώτο λεπτό που τις έπιανε το μωρό και ήταν ένα μωρό που ήθελε να θηλάζει συνέχεια. Με ένα παιδίατρο που από την πρώτη κιόλας επίσκεψη συμβούλευε να δώσω στο μωρό και συμπλήρωμα. Από ότι κατάλαβα, όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, έτσι, επειδή όλοι αυτό κάνουν. Δίνουν στο μωρό ξένο γάλα και κάποιες στιγμές το θηλάζουν για να πουν ότι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν μα, τελικά το γάλα κόβεται, έτσι ξαφνικά. Με το ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον που όταν δεν άκουγα μουρμούριζε «μα, καλά αφήνει το μωρό και κλαίει και δεν του φτιάχνει λίγο γάλα να πιει». Κι ενώ ήξερα πως πράττω ορθά επιλέγοντας το θηλασμό, ένιωθα και μιαν ανασφάλεια μήπως δεν κάνω κάτι σωστά στην όλη διαδικασία. Όλοι έμοιαζε να ξέρουν καλύτερα από τη μαμά ποιο είναι το σωστό για το μωρό μου κι εγώ έμοιαζε σαν να είμαι έξω από το παιχνίδι. Πέρασε σχεδόν ένας ολόκληρος χρόνος μέχρι να μάθω πως ήταν ένα απόλυτα φυσιολογικό μωρό κι εγώ δεν έκανα τίποτε παράλογο, τίποτε λάθος και πως τα μωρά κάνουν ακριβώς ότι και το δικό μου. Θηλάζουν, κάποια από αυτά, σχεδόν 18 από τις 24 ώρες της ημέρας. Ειδικά αν έχει προηγηθεί ένας οξύς τοκετός, όπως ήταν ο δικός μου, που γέννησα σε 2 ½ ώρες από τη στιγμή που με έπιασαν οι πρώτοι πόνοι στο σπίτι. Και σίγουρα στο πρώτο πεντάλεπτο που πολλοί λένε ότι είναι αρκετός χρόνος για να θηλάζει το μωρό, ίσως και να μην έχει πάρει καθόλου από το λίπος της τροφής του, απαραίτητη για να καλύψει το μωρό, να το ηρεμήσει και να το αποκοιμίσει αφού θα έχει χορτάσει και δεν θα πεινάει.

Προχωρώντας οι μέρες τα πράγματα έγιναν καλύτερα με πολλές «μέλισσες» να ζουζουνίζουν τριγύρω μου προσπαθώντας να με επηρεάσουν και να με κάνουν να πιστέψω ότι δεν αξίζει τον κόπο γιατί μπορεί να είναι κουραστικό, χρονοβόρο, γιατί πρέπει να είσαι συνέχεια εκεί. Είχα ευτυχώς καταλάβει, ή καλύτερα αισθανόμουν ότι το μωρό μου χωράει στη ζωή μου και ότι ήθελα να είμαι συνέχεια εκεί και σε καμία περίπτωση δεν ήταν κάτι που έτσι έπρεπε να συμβαίνει. Δεν πρόλαβα όμως να χαρώ τις στιγμές που ζούσα μαζί του και όταν ήταν 2 ½ μηνών πήγα για δουλειά. Εξάντλησα όλες τις μέρες που μπορούσα να καθίσω στο σπίτι μα, τελικά έφτασε το πρωινό που έφυγα νωρίς από το σπίτι. Την ημέρα εκείνη δεν πρόλαβα να τον θηλάσω γιατί δεν έτυχε να ξυπνήσει την ώρα που ετοιμαζόμουν για να φύγω. Δεν ήξερα ακόμη πως πρέπει να προγραμματίζω τα πρωινά μου. Όλες τις επόμενες ημέρες, τον θήλαζα πάντα πριν φύγω, είτε το ζητούσε είτε όχι. Έτσι κι εκείνος έμαθε το πρόγραμμα και ήταν ευχαριστημένος. Πριν την επιστροφή μου ήμουν σε συνεννόηση με την γιαγιά που τον κρατούσε αν ήταν ώρα να πιει γάλα και πλησίαζα στο σπίτι για να μην του ζεστάνει γάλα. Το γάλα που έπινε όταν έλειπα, το έπαιρνε από την ΤΡΑΠΕΖΑ ΜΗΤΡΙΚΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΣ την οποία είχα δημιουργήσει περίπου 20 ημέρες πριν επιστρέψω στη δουλειά μου, συλλέγοντας το γάλα μου με θήλαστρο. Μετά από κάθε φορά που θήλαζε το μωρό συνέλεγα όσο γάλα μπορούσα έστω κι αν αυτό ήταν λίγα γραμμάρια. Κυρίως το πρωί που αισθανόμουν ότι έχω περισσότερο γάλα. Μέχρι την πρώτη μου μέρα μακριά από το σπίτι, είχα αρκετά μπουκαλάκια στην κατάψυξη. Στη δουλειά το συνέλεγα δύο φορές, τις ώρες περίπου που θα θήλαζε το μωρό εάν ήμουν κοντά του. Πραγματικά δεν αντιμετώπισα πρόβλημα με τη συλλογή μέσω του θήλαστρου. Έβγαζα όσο γάλα ήθελα για να γεμίσω τα μπουκαλάκια που είχα κάθε μέρα μαζί μου. Κάθε Παρασκευή είχα άδεια μιας και δούλευα τις υπόλοιπες ημέρες για 8 ώρες. Κάποιες ημέρες από αυτές που ήμουν στο σπίτι δεν συνέλεγα γάλα γιατί αισθανόμουν ότι με κούραζε. Όταν όμως έβλεπα ότι έχω αρκετά άδεια μπουκαλάκια ξεκινούσα πάλι χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήμουν ίσως λίγο υπερβολική γιατί, τελικά, όταν παρήλθαν οι ημερομηνίες και το γάλα έληξε, τα έχυσα, με πόνο καρδιάς, και αυτά ήταν αρκετά.

Κάποιες στιγμές αισθανόμουν τόσο διαφορετική στο περιβάλλον που ζούσα. Κανείς ως τώρα δεν θήλασε για τόσους πολλούς μήνες κι αυτό προκαλούσε αντιδράσεις. Πολλοί που «ενδιαφέρονταν» για την υγεία και τη διασκέδασή μου έκαναν παράπονα ότι πρέπει να σταματήσω ΠΙΑ, δεν χαίρομαι τίποτε, ειδικά το πρώτο Καλοκαίρι όπου περνούσα πολλές ώρες με το παιδί μου. Κι όμως, οι στιγμές που ήμουν με το παιδί μου και εκείνο θήλαζε είναι και θα παραμείνουν ανεκτίμητες μέσα στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχή μου. Αυτό που έχω καταλάβει σε όλους αυτούς του μήνες της ζωής του παιδιού μου είναι ότι τελικά δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό από το να το θηλάζω.

Και ήρθαν αδιαθεσίες από ιώσεις, με πυρετό, γαστρεντερίτιδες και κρυώματα. Δεν θυμάμαι να με ξενύχτησε κάποιο βράδυ, όπως ακούω που λένε. Δεν έτρωγε το φαγητό του μα ήταν πάντα χορτάτο γιατί θήλαζε και ήταν ήρεμο γιατί ήταν μέσα στην αγκαλιά μου. Το σημαντικό είναι πως κάθε αρρώστια την περνούσε πολύ ελαφριά σε σχέση με άλλα παιδιά. Ακόμη και όταν προληπτικά νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με ίωση ο θηλασμό αποδείχτηκε η όασή του μέσα στην ταλαιπωρία και σε ένα περιβάλλον που τον γέμιζε με τόση αρνητική ενέργεια.

Για πολύ καιρό κοιμόμαστε μαζί για να μπορεί να θηλάζει, γιατί δεν θα μπορούσα να πηγαινοέρχομαι μέσα στη νύχτα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και το πρωί να πηγαίνω στη δουλειά. Και βέβαια αισθανόμουν ότι είχε ανάγκη να είμαστε μαζί και δεν του το στέρησα ποτέ ως τώρα. Και το μόνο σίγουρο με τα παιδιά είναι πως ότι τους δώσεις στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής τους, θα το λάβεις πίσω στο πολλαπλάσιο με τη συμπεριφορά τους καθώς μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν, όταν πια μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους.

Οι συναντήσεις του Συνδέσμου Θηλασμού είναι πραγματικά αξιόλογες. Είσαι σε ένα περιβάλλον που όλοι κάνουν ότι κι εσύ, σκέφτονται όπως κι εσύ, ακούν από τους άλλους λίγο πολύ τα στραβά και ανάποδα που ακούς κι εσύ. Έχεις την ευκαιρία να συζητήσεις με τις Συμβούλους, να λύσεις απορίες και προβλήματα που αντιμετωπίζεις, να δανειστείς βιβλία σχετικά με το θηλασμό και τα παιδιά.

Συνηθίζω να συμβουλεύω, να μοιράζομαι την εμπειρία μου και να προτρέπω τις γυναίκες να διαβάσουν, να ενημερωθούν από το διαδίκτυο, να έρθουν σε επαφή με άλλες γυναίκες που θήλασαν με επιτυχία τα παιδιά τους. Υπήρξαν πάντως και στιγμές που προτίμησα να σιωπήσω και να μην αναφέρω ότι θηλάζω το παιδί μου για να «προστατέψω» από κακόβουλα σχόλια αυτό που κάνω και ζω.

Επιμένω πολύ συχνά ότι «αν θέλεις, έχεις γάλα» και γίνομαι φυσικά δυσάρεστη. Επιμένω πως «αν δεν έχεις γάλα, κάτι κάνεις λάθος, βρες τους κατάλληλους ανθρώπους που γνωρίζουν καλά το θέμα και αναζήτησε το γιατί». Πιστεύω επίσης πως ούτε οι γυναικολόγοι, ούτε οι παιδίατροι μπορούν να βοηθήσουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Δεν ξέρουν, δεν θέλουν να βοηθήσουν γιατί ίσως τα συμφέροντα να είναι αλλού ή απλά αδιαφορούν.

Πιστεύω πως αν οι λειτουργοί υγείας έμπαιναν στην διαδικασία να ενημερώνουν τις οικογένειες θα γινόταν μια καλή αρχή. Γιατί ο θηλασμός αφορά όλη την οικογένεια, αφορά και το μπαμπά που οφείλει να προσφέρει στήριξη στη μαμά που προσπαθεί, και, σίγουρα, αναγνώριση σε αυτό που κάνει. Γιατί ο κόσμος δε γνωρίζει. Και όλοι σε κάθε καινούριο και νέο στη ζωή μας χρειαζόμαστε καθοδήγηση. Να ξέρεις που θα αναζητήσεις βοήθεια και συμβουλές για αυτό το καινούριο που ζεις. Γιατί ο θηλασμός πρέπει να γίνει και πάλι «μόδα», για τα παιδιά που μεγαλώνουμε και για εμάς τις ίδιες που θηλάζουμε αυτά τα παιδιά. Για μια δημόσια υγεία που ίσως μπορεί να αλλάξει προς κάτι καλύτερο. Λιγότερες ιώσεις από πιο γερούς οργανισμούς παιδιών, παιδιά που είναι συναισθηματικά γεμάτα, με νοημοσύνη που ίσως και να διαφέρει από αυτή των άλλων παιδιών. Γυναίκες με λιγότερα προβλήματα υγείας, μεγαλώνοντας, στο πέρασμα του χρόνου. Για έναν οικογενειακό προγραμματισμό με λιγότερα έξοδα, τους πρώτους μήνες της ζωής των νέων μελών της, αφού το μητρικό γάλα είναι δωρεάν, δεν χρειάζεται προετοιμασία, αποστείρωση μπουκαλιών και κόπο μέχρι να το δώσεις στο μωρό.

Ειδικά μέσα στη νύχτα που θέλει το μωρό να θηλάσει. Το έχεις δίπλα στο, το βάζεις στο στήθος, θηλάζει και το ταξίδι έχει μόλις αρχίσει…

Με διαδρομές που κρύβουν πολλές ομορφιές, συγκινήσεις, και ένα μωρό που, τελικά, στο τέλος του ταξιδιού, μεγαλώνει, «αξαίνει» που έλεγαν οι παλιοί, και θα κρατά πάντα τη γλυκιά γεύση από το γάλα της μαμάς στο μυαλό και σίγουρα στην καρδιά του…

Με κάθε μαμά που πολύ δύσκολα πιστεύει πως έφτασε η ώρα που το παιδί της δείχνει ότι θέλει πια να απογαλακτίσει…

Για τον πατέρα …

1

…προχώρα πιο γρήγορα, θα τον χάσουμε… ήταν τα λόγια της μαμάς όταν πηγαίναμε κάπου όλοι μαζί, εκεί στα παιδικά χρόνια της αθωότητας…

Κι εκείνος ήταν πραγματικά πάντα μπροστά, σχεδόν τρέχαμε για να τον φτάσουμε… Ήταν πάντα μπροστά, με γρήγορα βήματα που ήξεραν πάντα πως να σε οδηγήσουν στο σωστό προορισμό! Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να κατευθύνει τη ζωή και να την οδηγήσει σε ένα προορισμό που εσύ, με το νεαρό της ηλικίας σου και την εφηβεία στις επάλξεις μάλλον το χρειαζόσουν… Ήταν άνθρωπος πρωτοπόρος, μπροστά πάντα ένα βήμα από όλους γιατί η ματιά του κοιτούσε ακριβώς σ’ εκείνη την επόμενη ημέρα. Άνθρωπος με νεύρο μα και νευρικός, δραστήριος πάντα. Με επώνυμο Πάλμος άλλωστε, ήταν πραγματικά ο παλμός στην οικογένεια. Ήθελε πάντα να είναι μπροστά, αρχηγός γεννημένος, δεν συμβιβάστηκε ποτέ με το μέτριο, τολμηρός εκεί που έπρεπε, άξιος πάντα για να υποστηρίξει κάθε του επιλογή. Άξιος και στην εργασία του κατάφερε να κατακτήσει αξιώματα ψηλά όντας ικανότατο στέλεχος της Δ.Ε.Η. Όπως έλεγε πάντα ήταν γι’ αυτόν μία ηθική ικανοποίηση ότι αναγνωρίστηκε αυτή η αξία. Αγαπούσε τον τόπο που τον γέννησε και κάθε στιγμή, με κάθε ευκαιρία μιλούσε για το Μεγανήσι… «πάνε χρόνια από τότε που «εκείνοι» σε έφεραν μικρό παιδάκι εδώ κι εσύ κρατούσες το χέρι τους, ακολουθούσες κάθε βήμα τους στη γη και κάθε μονοπάτι του μυαλού τους καθώς μεγάλωσες. Κι όταν πια κατάλαβες τον κόσμο ήσουν κι εσύ κομμάτι του παζλ που λέγεται Μεγανήσι, κομμάτι αυτής της γης…»

Δεν ήταν ίσως εκείνος ο «χαζομπαμπάς» ή ίσως δεν ήθελε να το δείχνει, αυτό τουλάχιστον φαινόταν στα δικά μου μάτια. Όταν όμως υπήρξε ανάγκη ήταν εκεί για να σου χαϊδέψει το μέτωπο και να σου κρατήσει συντροφιά… Πάντα στην ανάγκη έτρεχε πρώτος, ήταν πρωτεύουσας σημασία η παροχή βοήθειας με έμπρακτες και σίγουρες κινήσεις… Υπερήφανος συνάμα για την οικογένειά του και με λόγια που το έδειχναν πάντα στους άλλους…

Ήταν υπερήφανος άνθρωπος και η στάση της ζωής του δεν επέτρεψε ποτέ σε κανένα να πει γι’ αυτόν άσχημη κουβέντα. Ήταν όμως και περήφανος για την οικογένειά του. Μεγαλωμένος σε μια εποχή που το αγόρι ήταν πάντα πιο σημαντικό στην οικογένεια, ξέρω πως όταν γεννήθηκα σίγουρα σκέφτηκε πως θα ήθελε να ήμουν κι εγώ αγόρι. Όταν κάποτε βρέθηκε στο Κατωχώρι με τη μαμά, είχε ρωτήσει τη γιαγιά της τι πιστεύει ότι θα είναι το μωρό της Σταθούλας και εκείνη του είχε απαντήσει αγόρι γιατί μάλλον ήξερε τι ήθελε να ακούσει! Όταν γεννήθηκα φυσικά της είπε πως δεν το μάντεψε σωστά αυτή τη φορά. Κι εκείνη του απάντησε δείχνοντάς του το ημερολόγιο που στην πίσω πλευρά του είχε σημειώσει «κοριτσάκι» … Πέρασαν χρόνια πολλά για να μάθω πως όταν γεννήθηκα η σκέψη που έκανε για μένα ήταν «…γλύκανες την αγριάδα μου…».

Μα για ποια αγριάδα μιλούσε ο άνθρωπος αυτός. Για ποια αγριάδα που η αγάπη του ήταν δεδομένη και δίχως όρους και προϋποθέσεις. Απλά όπως όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή δεν γνωρίζουμε πως να διαχειριστούμε συγκεκριμένες καταστάσεις ειδικά με τα παιδιά μας. Δεν γνωρίζουμε και δεν θέλουμε να παραδεχτούμε κάποτε πως τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν, ακολουθούν το ρεύμα της εκάστοτε εποχής, της δικής τους πάντα κι εμείς προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε αυτή την εποχή και τα γεγονότα της που τρέχουν τόσο γρήγορα. Σε κάθε γενιά τα ίδια μιας και η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται…

…τρέχαμε να τον φτάσουμε, τρέχαμε να προλάβουμε τα σημαντικά γεγονότα της ζωής του μα κι εκεί πήγαινε πάντα μόνος κι εμείς μαθαίναμε εκείνο που ο ίδιος ήθελε να μάθουμε! Πόση δύναμη ψυχής να είχε μέσα του ο άνθρωπος αυτός, πόσα αποθέματα από αυτά είχε μέχρι την τελευταία στιγμή…

…τρέχαμε να τον προφτάσουμε … μα 18 χρόνια πριν, εκείνο το κρύο πρωινό του Οκτώβρη στις 20 έφυγε για πάντα από κοντά μας … μόνος … μα, ίσως όχι μόνος, ίσως ο παππούς Γεράσιμος να ήρθε ακριβώς εκείνη την ημέρα για να τον πάρει κοντά του …

Λίγα χρόνια πριν, το 2015, τέτοιες ακριβώς ημέρες …

Είναι στιγμές που νιώθω το χρόνο σαν να φθίνει. Παλεύει να κρατηθεί στη ζωή δευτερόλεπτο-δευτερόλεπτο. Στιγμούλα-στιγμούλα. Ανάσα-ανάσα…

Και όταν πια σβήσει και η τελευταία ελπίδα και το φως χαθεί από τα μάτια, στην κυριολεξία ο χρόνος παγώνει. Κι εσύ πατάς ένα απότομο φρένο στη ζωή και παρατηρείς άπραγος και ανίκανος για οποιαδήποτε παρεμβολή την ψυχή να φεύγει από το σώμα και να ανεβαίνει στους ουρανούς. Φυσικά όλο αυτό το ζεις μέσα σου. Εξάλλου τα μάτια είναι από ώρα θολά και κόκκινα, ανήμπορα να διακρίνουν την ωμή πραγματικότητα. Κι αν λίγο πριν αυτά τα δάκρυα τα συγκρατούσε κάτι τόσο λεπτό, κάτι σαν μια λεπτή ισορροπία, τώρα δεν υπάρχει λόγος. Ο μόνος λόγος ήταν να δώσεις δύναμη σ’ εκείνη την ψυχή ν’ αντέξει τον πόνο. Τον πόνο της ψυχής και τον πόνο του σώματος. Έναν αγιάτρευτο πόνο που μέρα με την ημέρα έκανε αυτό το σώμα να λιώνει. Κατάφερε να κάνει το πρόσωπο να γεράσει χωρίς να έχουν σβηστεί πολλά γενέθλια κεριά. Κι ήταν ένα πρόσωπο σαν ανοιχτό πια βιβλίο. Πικραμένο, θλιμμένο, πονεμένο, απογοητευμένο με ένα πελώριο γιατί ζωγραφισμένο στα μάτια. Σε ρωτούσαν αυτά τα μάτια γιατί μα και μόνο που τολμούσες να τα αντικρίσεις, χαμήλωνες τα δικά σου και παρακαλούσες το χρόνο να μην φύγει…

Έσφιγγες τα δόντια για να συγκρατήσεις τόσα δάκρυα … Έβαζες το δάχτυλο κάτω από τη μύτη για να κρατηθείς. Δεν ήθελες να μεταδώσεις και τη δική σου πίκρα σ’ εκείνο το πρόσωπο. Θυμάμαι που χάιδευα το σώμα και ένα βαθύς αναστεναγμός έφευγε από το στήθος μου. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΙΑ. Έλπιζα και περίμενα ένα θαύμα. Θαρρώ πως όλοι το περίμεναν. Και πιο πολύ εκείνο το πρόσωπο.

Μια μικρή αχτίδα φωτός στο πυκνό σκοτάδι.

Μια μικρή μα δυνατή φλογίτσα που θα κατάφερνε να κατακάψει κάθε κακό.

Κι έτσι ο χρόνος σταμάτησε και πάγωσε η εικόνα μιας και ο μεγάλος νικητής ήταν άλλος και όχι η ζωή. Και η ζωή ψηλά στον ουρανό γίνεται καμιά φορά ένα όμορφο όνειρο. Από εκείνα που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πως θυμάσαι ακόμη τη μορφή του προσώπου. Ίσως κάποτε να ζεις μέσα στο όνειρο και στιγμές που στην πραγματικότητα θα ήθελες. Με όλους εκείνους που λείπουν πια.

Σαν εκείνο το όνειρο προχθές. Ήταν ο θείος ο Λίας που ήρθε, όπως πάντα, από ταξίδι. από εκεί μακριά, τον Καναδά. Πόσα χρόνια είχα στ’ αλήθεια να τον δω. Ήμασταν, φυσικά, στο χωριό. Εκεί, στο πάνω πάτωμα του σπιτιού, κοντά στην πόρτα του μπαλκονιού. Με το χαμόγελο το γνωστό. Θαρρώ πως έπεσα στην αγκαλιά του με τόση λαχτάρα. Μακρύτερα προς τη σκάλα ο θείος ο Γιώργος. Έχω χρόνο, σκέφτηκα, να τον χαιρετήσω κι αυτόν. Πραγματικά τι χαρά να τους έχω και τους δύο εκεί, κοντά μου! Ένιωθα τόση χαρά!

Και κάπου στη μέση ο πατέρας, ο Περικλής, που στο πρόσωπό του φαινόταν καθαρά ένα μειδίαμα, ένα κρυφό χαμόγελο. Δεν είναι λίγο που είχε κοντά του τ’ αδέρφια του. Χρόνια αυτό λαχταρούσε. Συνεχώς γι’ αυτό αγωνιζόταν…

Και κάπου εκεί το μυαλό γύρισε σελίδα και όλα αυτά έμειναν εκεί, πίσω στο χρόνο, εκεί πίσω σε μιαν αληθινά παλιά σελίδα. Θαρρώ πως ξύπνησα προσπαθώντας να συγκροτήσω στη σκέψη μου εικόνες που είχα μόλις δει. Με μια προσπάθεια να τις τυπώσω στο μυαλό μου για να μη σβηστούν.

Και με τη μια και την άλλη σκέψη, πέρασαν κιόλας 15 χρόνια.

15 χρόνια απουσίας.

15 χρόνια μνήμης.

15 χρόνια με ένα τεράστιο κενό. Το κενό της απουσίας του.

15 χρόνια από τον Μεγάλο.

25 χρόνια από τον Μεσαίο.

20 χρόνια από τον Μικρό.

Κάθε 5 χρόνια κι ένας αδερφός. Μια μοίρα που κανείς δεν προσπέρασε. Μια κοινή μοίρα για καθέναν από αυτούς.

Θα αφήνω πάντα μια μικρή χαραμάδα στ’ όνειρο.

Θα περιμένω να χαρίσω ένα χαμόγελο. Και ν’ ανταμώσω το δικό τους …

… τι να πεις πραγματικά για τον πατέρα που παραδέχεται πως όταν γεννήθηκες γλύκανες την αγριάδα του…

Αιώνια ας είναι μνήμη του και η ψυχή του πάντα αναπαυμένη κοντά σε τόσους αγαπημένους που έχουν φύγει από κοντά μας, οι περισσότεροι από αυτούς τόσο γρήγορα…

P_20170709_180540

IMG_4765

15 Σεπτεμβρίου, Αγίου Βησσαρίου …

1

15 Σεπτεμβρίου σήμερα, ημέρα γιορτής του πολιούχου του Μεγανησίου, Αγίου Βησσαρίωνος! Ημέρα με γιορτινή διάθεση όπου κι αν βρίσκεται κανείς, ειδικά αν είσαι εκεί… Δύσκολο βέβαια, σχολεία, δουλειά και υποχρεώσεις δεν σου δίνουν τη δυνατότητα να επισκεφτείς το νησί εύκολα…

Το Καλοκαίρι του 2010 ήμουν στο χωριό αυτές ακριβώς τις μέρες …

14 Σεπτεμβρίου  2010. Ημέρα Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Μα, βρίσκομαι στο Μεγανήσι… είναι παραμονή τ’ Αγίου Βησσαρίου. Ένα τάμα στη χάρη Του με κάνει να κρατώ την κόφα της γιαγιάς με αρτοκλασία, όμορφα στολισμένη με κεντημένο πανί, για τον πανηγυρικό εσπερινό. Μια γλυκιά ατμόσφαιρα σε αγκαλιάζει καθώς ο ήλιος εκεί δυτικά της Ελλάδας αρχινά να δύει και η θάλασσα γυαλί που καθρεπτίζεσαι μέσα της. Τα χρώματα στον ουρανό πορτοκαλιά και καφέ… Στην εκκλησία με την πρώτη καμπανιά πολύς κόσμος. Μια ζεστή κατανυκτική ατμόσφαιρα γεμίζει την ψυχή και την καρδιά σου και κάθε κερί που καίει στα μανουάλια είναι και μια σκέψη για όλους αυτούς που έχουμε στο μυαλό μας και σίγουρα όλους αυτούς που ελπίζεις να είναι η ψυχή τους αναπαμένη!

Μελωδία βάλσαμο οι ψαλμωδίες της ημέρας. Τα μάτια δεν μπορούν να χωρέσουν τόση κατάνυξη και δακρύζουν και το μυαλό ταξιδεύει σίγουρα πίσω εκεί στα παιδικά μας χρόνια που πάντα τα σχολεία άνοιγαν μετά τις 15 Σεπτεμβρίου και πάντα εμείς επιστρέφαμε μετά του Αγίου Βησσαρίου. Μετά τη γιορτή του Αγίου. Του Αγίου μας! Απαραίτητη η βόλτα από τον πάγκο του μπάρμπα Μιλάνου για να πάρουμε ένα παιχνιδάκι. Πόση χαρά ένοιωθε η παιδική μου καρδιά και πόσο όμορφα αυτή η χαρά είχε ζωγραφίσει το μικρό μου πρόσωπο. Ένα παιχνίδι από τα λιγοστά που είχαν την ευκαιρία να κρατήσουν τα χεράκια μας. Και η γιαγιά να «φωνάζει» πως δεν τα έχουμε ανάγκη, μα αν ήξερε πόση ανάγκη τα είχαμε…  

Μέχρι να τελειώσει η εκκλησία η νύχτα έχει αρχίσει να απλώνει τα δίχτυα της στο χωριό και καθώς βγαίνω έξω από την εκκλησία θέλω να καθίσω να κοιτώ τη θάλασσα με τις ώρες. Να ξεχαστώ εκεί μέχρι… δεν ξέρω πότε… δεν ξέρω με τι σκέψεις στο μυαλό… με τη Χάρη του Αγίου να τη νιώθω μέσα μου…

Πανηγυρικό το κλίμα, μεγάλη γιορτή σήμερα!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΗΣΣΑΡΙΑ

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΝΗΨΙΑ ΒΗΣΣΑΡΙΑ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

Καλοκαίρι στο νησί…

… ρώτησε η αύρα τι είναι Καλοκαίρι… είναι τα χρώματα της θάλασσας όταν μέσα της καθρεφτίζονται τα φώτα κι εκείνα κολυμπάνε στα νερά και τα κάνουν κίτρινα, πράσινα, κόκκινα, μπλέ… Είναι τα σπίτια που κι εκείνα βουτάνε και τη ζωγραφίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη. Είναι μια βόλτα στο μακρινό ξωκλήσι της Παναγιάς της Ελεούσας κι από κει ν’ αγναντεύεις το χωριό την ώρα που ο ήλιος χαιρετιαίται με το φεγγάρι και του βγάζει το καπέλο για να τραβήξει κατά τη δύση του.
… και τι άλλο είναι Καλοκαίρι …. αποκρίθηκε η αύρα. Είναι η πρωινή υγρασία πάνω στο καθετί τριγύρω. Είναι ο ήλιος που θα βγει για να ζεστάνει και θα κάμει την ατμόσφαιρα και πάλι διάφανη. Είναι μαζί της κι ένα βοριαδάκι που θα διώξει μακριά τα άσπρα σύννεφα γιατί τούτο τον ουρανό δεν μπορεί τίποτε να τον σκιάσει: είναι Καλοκαίρι.

…και μετά τι άλλο….
Είναι όταν ετοιμάζεις τα πράγματα για εκείνο το ταξίδι στο χωριό που το περίμενες έναν ολόκληρο χρόνο. Και ανυπομονείς σαν μικρό παιδί πότε θα πατήσεις το πόδι σου στο καράβι για να σε περάσει απέναντι.
Είναι όταν τρέχεις κάθε απόγευμα να φορέσεις το μαγιό σου και φτάνεις κάθε φορά στις ίδιες κρυστάλλινες θάλασσες για να βουτήξεις την κούραση ενός ολόκληρου χρόνου και να την αφήσεις να την παρασύρει το κύμα μακριά. Και σ’ εκείνα τα νερά καθρεπτίζεσαι όχι μόνο εσύ αλλά και οι σκέψεις που έκανες όταν ήσουν μακριά, στη άλλη πόλη. Δεν μπορείς κάποτε να ξεχωρίσεις που είναι τα βότσαλα της παραλίας και που είναι το νερό της θάλασσας γιατί όλα είναι ένα. Διάφανα νερά και μια καθάρια ατμόσφαιρα.
Και τι άλλο είναι Καλοκαίρι… είναι οι φίλοι που όταν ξυπνούν το πρωί, μάλλον το μεσημέρι, τρέχουν με τα ποδήλατα στο σπίτι σου για να σε συναντήσουν κι όταν δεν το κάνουν το κάνεις εσύ. Είναι οι ίδιοι φίλοι που ξεσηκώνεις μαζί τους τη θάλασσα και με μια μάσκα και ένα φουσκωτό παιχνίδι προσπαθείς να την «κατακτήσεις». Είναι οι ατελείωτες βουτιές στη θάλασσα, εκείνα τα υπέροχα μακροβούτια που πάντα λάτρευα όταν κοιτούσα τ’ αδέρφια μου και τώρα καμαρώνω τα παιδιά μου να τα κάνουν.
Είναι και πάλι οι φίλοι που όταν σου φεύγει η αλυσίδα του ποδηλάτου πέφτουν επάνω του όλοι μαζί για να σε βοηθήσουν να το φτιάξεις και θαρρώ πως αυτοί οι «μαστόροι» είναι οι καλύτεροι. Και οι βόλτες με το ποδήλατο και οι αγώνες με έπαθλο παγωτό. Είναι μαζί και τα παγωτά που δεν μπορεί κανένας να σου αρνηθεί όταν τα ζητάς κάθε βράδυ.
Είναι οι γνωστοί και οι φίλοι που συναντάς σε κάθε σου βήμα και θέλεις πραγματικά να μιλήσεις με όλους γιατί έχεις να τους δεις από το προηγούμενο Καλοκαίρι. Και τα παιδιά σου να σε ρωτούν, μα μαμά, τους ξέρεις όλους… Και κάποτε στο πέρασμα των Καλοκαιριών έρχονται κι εκείνοι που δεν έχεις δει για χρόνια. Όταν συμβεί αυτό σαν ταινία περνούν εμπρός από τα μάτια σου όλες εκείνες οι στιγμές από τα παιδικά σου χρόνια. Όμορφα χρόνια, γλυκά Καλοκαίρια, στιγμές χαραγμένες στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Κάποιοι συνέχισαν με τα παιδιά τους κάποιοι άλλοι μόνοι στο ταξίδι της ζωής. Μα είναι πάντα εκεί αφημένη η ομορφιά των χρόνων αυτών. Την κλείσαμε καλά σε εκείνους τους αποχωρισμούς στο τέλος των διακοπών και σ’ εκείνες τις ευχές για καλό Χειμώνα. Γιατί το Καλοκαίρι τότε διαρκούσε τρεις ολόκληρους μήνες και τα πάντα πάνω σου έδειχναν ότι ήσουν εκεί, στο χωριό, όλο αυτό τον καιρό. Το μαρτυρούσε το καφέ χρώμα στο δέρμα και μια διάλεκτος που όταν γυρνούσες πίσω στην πόλη δεν μπορούσε να καταλάβει κανείς. Και η ψυχή σου ήταν χορτάτη, ήταν μαγεμένη, είχε ακουμπήσει τη γλύκα από το καθετί εδώ στο χωριό, εδώ σε τούτο το μαγεμένο νησί. Το νησί Μας. Δεν πείραζε πολύ που θα έφευγες είχες κλειδώσει μέσα σου στιγμές τόσο υπέροχες, τόσο μοναδικές, τόσες πολλές! Όλες αυτές που σαν συναντάς τα «παιδιά» έρχονται εκεί που κάθεσαι και σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι στο χρόνο, στα χρόνια που πέρασαν. Δεν σε πείραζε τότε που έφευγες μα σε στεναχωρεί τώρα και πόσο μα πόσο θα ήθελες να είχες λίγο ακόμη χρόνο… λίγες ακόμη μέρες εδώ σε τούτο τον τόπο, εδώ σε τούτο ακριβώς το νησί!
Είναι, λοιπόν, και η αυλή του πατρικού σπιτιού που είναι πραγματικά τόσο όμορφη και αγαπάς να κάθεσαι. Και επάνω μιαν υπέροχη πρασινάδα που χαρίζει απλόχερα τη σκιά και τη δροσιά της.
Είναι και η καμπάνα από την εκκλησία του Αγίου Βησσαρίωνος που σε προσκαλεί στη Χάρη του! Μα, και το ίδιο το χώμα που πατάς αναπαύει όλους τους αγαπημένους δικούς σου ανθρώπους! Νιώθεις σίγουρα ευλογημένος που το πατάς κάθε Καλοκαίρι.
Είναι 15 Αύγουστος στην Παναγία. Είναι οι αγαπημένοι μας άνθρωποι που γιορτάζουν στην καρδιά του Αυγούστου. Κι όπως έλεγε ένας πατέρας για τα παιδιά του το Καλοκαίρι είναι μόνο εδώ, στο Μεγανήσι. Όταν ήταν μικρά πίστευα πως θα έρχονταν αφού πρώτα επισκεφτούν κάποιο άλλο τόπο μα κανένα από αυτά δεν το έκανε ως τώρα.
Ίσως πάλι Καλοκαίρι για όλους εμάς να είναι, τελικά, μονάχα αυτό: Μεγανήσι!
Εύχομαι τα παιδιά μου κι εγώ να αξιόνομαστε να φτάνουμε εδώ κάθε Καλοκαίρι!

Για την αγαπημένη Βασιλικούλα …

IMG_4841
18 Αυγούστου 2015… Είναι κάποιες ημέρες που γεννιούνται ξεχωριστές για να μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό και την καρδιά. Είναι από αυτές τις ημέρες που έχουν να πουν τη δική τους ιστορία, μια ιστορία τόσο σημαντική και τόσο ξεχωριστή…

Ήταν μάνα για τ’ αδέρφια της όχι μονάχα αδερφή. Έκρυβε μια ξεχωριστή αγάπη για το καθένα από αυτά. «Τ’ αδέρφια σκίζουν τα βουνά μέχρι ν’ ανταμωθούνε…» έλεγε πάντα. Λαχταρούσε να τα συναντήσει, να μιλήσει μαζί τους, απλά να τα δει.

Ήταν όμως και η ίδια πραγματική μάνα. Πιστεύω πως η σχέση με το καθένα από τα παιδιά της ήταν μοναδική όπως μοναδική ήταν η αγάπη που έτρεφε στην καρδιά της γι’ αυτά.

Κόρη, Αδερφή, Μάνα, Γιαγιά, Θεία, ήταν θαρρώ σημείο αναφοράς μέσα στην οικογένεια, την ευρύτερη πάντα οικογένεια. Προικισμένος με απέραντη καλοσύνη άνθρωπος άφησε πίσω της ένα μεγάλο κενό.

Όπως όλοι μας έζησε στιγμές και χαράς και λύπης. Στιγμές και χρόνια μάλλον δύσκολα, με πολύ κόπο για την κάθε ημέρα της από τα μικρά της ακόμη χρόνια. Η ζωή τα είχε όλα χαράξει πάνω της με ανεξίτηλα σημάδια. Μα είχε πάντα δυο μάτια που άστραφταν και χαμογελούσαν σαν ήλιος σε ένα πρόσωπο που ήταν πάντα φωτεινό και καθρέφτιζε την καλοσύνη της ψυχής της. Πώς να μη νοιώθεις σεβασμό και πώς να μη γεννιούνται έντονα συναισθήματα γι’ αυτήν γνωρίζοντας έστω και από απλές αφηγήσεις πώς έζησε: Τι κακουχίες γνώρισε, τι δύναμη έδωσε σε μιαν ολόκληρη οικογένεια, τι υπηρεσίες πρόσφερε σε όλους αυτούς και με πόση αγάπη τους αγκάλιασε όλους μέχρι να αναστηθούν και να σταθούν μόνοι στα πόδια τους μέσα σε μια δική τους οικογένεια. Θα ήταν μάλλον αγενές να σκεφτεί κανείς κάτι άλλο, διαφορετικό, που θα ήταν λιγότερο ή μικρότερο σαν αξία.

Είχα πριν λίγο καιρό γράψει πως όταν πηγαίνουμε στα χωριά μας υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν και χαιρόμαστε τόσο να τους συναντάμε. Άνθρωποι που πάντα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός ίσως χεριού. Με την απουσία της κρύψαμε αμέσως ένα από αυτά τα δάχτυλα και ίσως ποτέ ξανά να μην το εμφανίσουμε.

Δεν γνώρισα παρά μόνο λίγες σελίδες από το βιβλίο της ζωής της στα περίπου 15 χρόνια που πέρασαν. Ήταν σίγουρα από τους ανθρώπους που πιάνουν αμέσως μια θέση μέσα στην καρδιά σου και εκεί γράφεται το όνομά τους με ολόχρυσα κεφαλαία γράμματα. Άνθρωπος με Α κεφαλαίο, πρόθυμη πάντα να προσφέρει τη βοήθειά της σε όποιον τη ζητούσε ή αισθανόταν εκείνη πως την είχε ανάγκη. Υπερήφανος άνθρωπος, με το κεφάλι ψηλά, έφυγε όπως ακριβώς έζησε, χωρίς να επιβαρύνει κανέναν, κυρία του εαυτού της. Δίδασκε με τη στάση της ανθρωπιά και η καλλιεργημένη ψυχή της έδειχνε έναν άνθρωπο με ξεχωριστά χαρίσματα που το μόνο που ίσως της έλειπε, ίσως, γιατί μπορεί και να μην το είχε πραγματική ανάγκη, ήταν η ΑΒ στο χαρτί που δεν ήξερε να διαβάζει.

Μπάταρε το φεγγάρι είχε πει … Τούτο τον Αύγουστο δεν θα αντικρύσει το φεγγάρι από τη γη. Θα το αγναντεύει ψηλά από τον ουρανό. Εκεί παρέα με όλους αυτούς που «έφυγαν» πρώτοι. Τη μάνα που δεν την έζησε, το μικρό αδερφό που δεν τα κατάφερε, τον πατέρα, το θείο και το σύντροφο της ζωής της. Εκεί στη γειτονιά των Αγγέλων θα μου άρεσε να πω …

Μα, όλα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας ότι ίσως να είναι κάπως έτσι, η καρδιά δεν μπορεί να τα ακολουθήσει. Θα καρτερώ πάντα όταν θα πηγαίνω στο χωριό να διακρίνω από πέρα τη φιγούρα της να έρχεται στο σπίτι. Θα αποζητώ να την αποχαιρετήσω όταν θα ετοιμάζομαι να φύγω. Θα περιμένω να καθίσει στην αυλή το απόγευμα και να την πάρουμε μαζί μας έξω σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Και σαν θα γίνει Χειμώνας, εκεί κοντά στα Χριστούγεννα, θα προσμένω να έρθει στην Αθήνα για τις γιορτές. Ίσως να μην πήγαινα συχνά να τη δω μα ήξερα πως είναι εκεί, απέναντί μου και τη αισθανόμουν τόσο κοντά μου. Έβλεπα τη φιγούρα της πίσω από την κουρτίνα και ήξερα πως είναι εκεί. Και πώς να εξηγήσω στα παιδιά ότι δεν μπορούν να πάνε στην αυλή της για να τη δουν. Τα παιδιά που τόσο λαχταρούσε να τα κρατήσει στην αγκαλιά της.

Θυμάμαι όταν είχε επισκεφτεί το χωριό μου πριν 12 χρονιά. Όσοι τη γνώρισαν δεν την ξέχασαν ποτέ και εκείνη είχε να πει με τη σειρά της έναν καλό λόγο. Έμοιαζε σαν να είχε τη χαρά μικρού παιδιού και χαιρόμουν τόσο που είχα συμβάλει σε αυτό. Το ίδιο συνέβαινε και κάθε φορά που πηγαίναμε κάπου μαζί, παροτρύνοντάς της να στηριχτεί στο χέρι μου.

Τις τελευταίες ημέρες είχε μιαν αγιάτρευτη πίκρα στα χείλη, στο στόμα της. Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί, ίσως κάτι μέσα της να τη βασάνιζε και να την πίκραινε τόσο που έσταζε σαν φαρμάκι στα χείλη της.

Εύχομαι ο θάνατος ενός ανθρώπου που σημαίνει το χωρισμό του από όλους αυτούς που μένουν πίσω να μπορούσε και να τους ενώσει. Μα, πόσες φορές ο θάνατος δεν αφήνει πίσω του πολλές και διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Είναι πάντα αυτοί που συνεχίζουν απλά την πορεία τους και αυτοί που κουβαλούν πάντα μέσα τους μιαν αύρα. Την ανάμνηση που έχουν στο μυαλό και την καρδιά τους και που σαν αναμμένο κερί θα φωτίζει πάντα τη ζωή τους.

Όπως αισθάνομαι και με τον πατέρα μου που φέτος κλείνει 15 χρόνια απουσίας στις 20 Οκτωβρίου, δεν πιστεύω πως ο φυσικός χώρος της είναι το κοιμητήριο και γι’ αυτό δεν θέλω να το επισκέπτομαι συχνά. Είναι κι ο ανήφορος προς το κοιμητήριο που μου προκαλούσε πάντα δέος από τα χρόνια που ήμουν ακόμη παιδί και βρισκόντουσαν εκεί μόνο οι παππούδες μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω τον πατέρα που έλεγε πάντα να τον ακολουθήσουμε μέχρι εκεί. Λάδι, καντήλι, λιβάνι και τρισάγιο είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις πια για τις ψυχές τους. Δεν θέλω, λοιπόν, να ανεβαίνω ως εκεί ίσως γιατί στην πραγματικότητα στη σκέψη μου έρχονται οι στιγμές που έχω ζήσει ΑΛΛΟΥ. Τα όνειρά μου τριγυρίζουν εκεί που ζούσαμε, σε όλα αυτά που ζήσαμε. Και αυτές τις στιγμές φυλάω καλά μέσα στην καρδιά μου. Εύχομαι να έχω την εικόνα της ζωντανή μέσα στο μυαλό καθώς τα χρόνια θα περάσουν και η ζωή θα προχωρήσει μπροστά. Το ποτάμι της ζωής να τη μεταφέρει μακριά. Εκεί στην αιωνιότητα που θα ταξιδεύει. Εκεί ψηλά στον ουρανό που θα αγναντεύει. Εκεί ανάμεσα στα χιλιάδες αστέρια που θα λαμπυρίζουν τις νυχτιές. Εκεί τριγύρω από τους αγγέλους Του. Ίσως γι’ αυτό να λέμε «ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ»

Αλίμονο λένε σε αυτόν που έφυγε, γι’ αυτούς που μένουν πίσω έχει ο Θεός και ο χρόνος παρηγοριά. Πιστεύω πως θα τη έχει δώσει την καλύτερη μεριά ν’ ακουμπήσει την ψυχή της, για ν’ αναπαυθεί και να γιάνουν όλες οι πληγές. Οι καλοί, λένε, φεύγουν γιατί ο Θεός τους αγαπά και τους θέλει κοντά Του.

Κι ας μου επιτραπεί να δανειστώ τους στίχους του ποιητή :

«Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι,

Τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές,

Τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι,

Σου μάθαινε το αύριο και το χθες

Μα εσύ περνούσες τη στερνή την πύλη

Με του καιρού δεμένη τις κλωστές …».

Με ρώτησε μια φίλη πως την έλεγαν : θέλω να πάω να ανάψω ένα κεράκι για τη μνήμη της. Τη συμπάθησα μέσα από αυτά που διάβασα …

«Βασιλικούλα», απάντησα !

15 Αυγούστου …

IMG_1913
Ήταν θαρρώ το 2015, Καλοκαίρι, Αύγουστος και δεν ήμουν στο Μεγανήσι το δεκαπενταύγουστο. Η σκέψη μου ήταν εκεί και στην καρδιά μου είχα ανακαλέσει όλες τις μνήμες που είχα από εκεί …

15 Αυγούστου. Ημέρα γιορτινή. Ημέρα που τα πρόσωπα και οι καρδιές των ανθρώπων φορούν ένα όμορφο χαμόγελο. Ημέρα που όλοι θα καθίσουν γύρω από το μεγάλο και γιορτινό τραπέζι χωρίς ίχνος σύννεφου, χωρίς ίχνος σκιάς πάνω από αυτό. Μυρωδάτα και αχνιστά φαγητά για όλους.

15 Αυγούστου. Ημέρα γιορτινή. Η παραμονή στο χωριό σημαίνει οπωσδήποτε να πας στο εσπερινό για τη Χάρη Της. Και τα τρία χωριά μαζεμένα εκεί. Μια τεράστια ουρά στην είσοδο του Κοιμητηρίου έως την είσοδο της εκκλησίας. Ο κόσμος σαν να είχε ξεχυθεί στους δρόμους και ανηφόριζε μέχρι εκεί. Τα αυτοκίνητα λιγοστά, σε ολόκληρο το νησί, πιο λίγα κι από τον αριθμό που έδειχνε την ηλικία των παιδικών μας χρόνων. Λίγο ακόμη πιο πίσω ένα μεγάλο φορτηγό με ανοιχτή καρότσα αναλαμβανε να μας μεταφέρει ως εκεί. Σήμερα που το νησί έχει τόσα αυτοκίνητα, δεκάδες σταθμευμένα έξω από την «Παναγία»

15 Αυγούστου. Αρτοκλασία και υψώματα για τους εορτάζοντες. Αραδιασμένες κόφες μέσα στην εκκλησία και οι «λειτουργιές» ακουμπισμένες εκεί στα μπροστινά σκαλοπάτια για να διαβαστούν. Τυλιγμένες μέσα σε όμορφα κεντημένες πετσέτες η μία πιο περίτεχνη από την άλλη. Η γιαγιά μου πάντα διάλεγε την πιο όμορφη για να τυλίξει τη δική της, για να στείλει για «το παιδί»

15 Αυγούστου. Με το τέλος του εσπερινού επικρατεί μια ανυπομονησία για να πάρουμε άρτο. Είναι κι ο πιο νόστιμος άρτος, συνταγή αξεπέραστη στο πέρασμα των χρόνων, σταθερή αξία των φουρναρηδων στο χωριό. Πως να αντισταθείς σε αυτό το “έδεσμα” πραγματικά, πως να ακολουθήσεις τη σειρά για την οποία μάταια φωνάζει ο παπάς. Με το πέρασμα των χρόνων ήρθε ακόμη κι αυτή η σειρά που κάποτε θα φάνταζε στα μάτια όλων σαν ακατόρθωτο γεγονός.

15 Αυγούστου. Η «Κοίμηση της Θεοτόκου»

Της Παναγίας, τη Μητέρας μας, αρωγού σε κάθε δυσκολία για να απαλύνει τον πόνο της ψυχής και της καρδιάς.

Μεγαλόχαρη, Πεφανερωμένη, Ελεούσα και τόσα άλλα ανάλογα με τον τόπο, ανάλογα με την ανάγκη και τον πόνο των ανθρώπων.

15 Αυγούστου : «Της Παναγίας»

Χρόνια Πολλά στον Παναγιώτη, το Μάριο και τη Μαρία, την Παναγιώτα, τη Δέσποινα.

Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες της καρδιά μου.

Χρόνια Πολλά απλά για την ημέρα. Και του Χρόνου.

IMG_1617IMG_7808

Λήξη σχολικής χρονιά 2017-2018, 15 Ιούνη…

P_20180609_220308

35391594_10214220412242648_4597805311191941120_n

35415569_10214220465843988_4672540254698209280_n
Με κορμοστασιά και παράστημα που τίμησε για μία ακόμη χρονιά τη στολή που φορούσαν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στη γιορτή

 

Φθινόπωρο του 2012. Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπούσε τότε για το μικρό μου Φώτη. Πρώτο κουδούνι, πρώτη ημέρα στο Δημοτικό Σχολείο. Ήμουν μαζί του νοερά και τον σκεφτόμουν ανάμεσα σε τόσα παιδάκια μικρά σαν αυτόν μα και πιο μεγάλα καθώς δεν κατάφερα να έχω φυσική παρουσία εκεί… Από τότε δεν έχασα ποτέ αυτό το πρώτο κουδούνι και για τα δύο μου παιδιά ως τώρα. Ήθελα να ζήσω απλά τις στιγμές εκείνες και να τις καταγράψω κι εγώ μέσα μου… Μαζί του και μαζί τους αργότερα, όταν και ο Στάθης ήρθε πριν δύο χρόνια για πρώτη φορά στο Δημοτικό Σχολείο.

Στιγμές είναι η ζωή μας κι εμείς όλα αυτά τα έξι χρόνια που πέρασαν τις ζήσαμε με ένταση, με χαρά, με ενθουσιασμό μα και με λύπη, απογοήτευση, κόπο και σκληρή προσπάθεια κάποιες φορές. Και όλες μα όλες στο τέλος θέλω να πιστεύω ότι τα καταφέραμε.

Ό,τι υπάρχει στη ζωή μας σαν ενήλικες υπάρχει και στη ζωή των παιδιών, στις μικρότερες κοινωνίες των ανθρώπων, όπως αυτή του σχολείου. Ίσως αυτή ακριβώς η πραγματικότητα να είναι που προετοιμάζει τα παιδιά για την «δική» μας καθημερινότητα. Αυτή που είναι συχνά δύσκολη και πολύ κοπιαστική, αυτή που από τη μία σε κάνει να χαίρεσαι και την επόμενη στιγμή σε κάνει να λυπάσαι. Απλές καθημερινές ιστορίες, απλές καθημερινές στιγμές …

Νιώθω σήμερα σαν να έχω κλείσει τα ματιά και κοιτώ εκεί, πίσω, σε εκείνα τα χρόνια. Αναδρομή στα σχολικά χρόνια του παιδιού μου, αναδρομή σε μία-μία τις τάξεις του…

Κυρία Αγγελική τα δύο πρώτα χρόνια, εκεί όταν ήταν τόσο μικρούλης και μάθαινε να σχηματίζει τα πρώτα γράμματά του, όταν μάθαινε να συλλαβίζει και να διαβάζει σιγά-σιγά. Θυμάμαι είχε έρθει για πρώτη φορά στο σχολείο μας εκεί στην Πρώτη και δεν γνώριζε κανείς αν θα είναι και την επόμενη χρονιά όπου τελικά απέκτησε μόνιμη θέση στο σχολείο από την επόμενη κιόλας χρονιά. Τυχερά τα παιδιά που ήταν η δασκάλα τους και στη Δευτέρα. Με υπομονή και επιμονή έμαθαν τόσα πράγματα στις δύο αυτές τάξεις. Σαν ένα σμάρι μικρές μέλισσες που ζουζουνίζουν συνέχεια στ’ αυτιά σου και τρέχουν από ‘δω κι από ‘κει για να μαζέψουν μέλι…

Κυρία Νέλλη στην Τρίτη και την Τετάρτη. Τις χρονιές αυτές προχωρούσαν όλα τα παιδιά με πιο σίγουρα βήματα. Περισσότερες γνώσεις δικές τους και τόσα καινούρια μαθήματα που έπρεπε να μάθουν. Στις χρονιές αυτές «κατάκτησαν» και το μεγάλο προαύλιο μαζί με τα πιο μεγάλα παιδιά. Μα όσο και να είχαν μεγαλώσει ήταν ακόμη τόσο παιδιά! Θυμάμαι τη δασκάλα μας που έλεγε : «Θέλω να τα μαλώσω για κάτι που έκαναν και καθώς γυρίζω και τα κοιτάζω λέω, είναι μικρά παιδιά ακόμη …» Ήταν ακόμη μικρά παιδιά, με όλη την παιδικότητα και αθωότητα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε αυτή την ηλικία.

Και φτάσαμε στην κυρία Αλεξάνδρα εκεί στην Πέμπτη. Μιαν ανοιχτή αγκαλιά ήταν και αυτή η δασκάλα για όλα τα παιδιά. Ήρεμη και συνάμα τόσο κοντά στα παιδιά πρόθυμη να τα βοηθήσει και να τα συμβουλέψει. Επιεικής και αυστηρή εκεί που έπρεπε και δίκαιη με τα παιδιά. Στάθηκε δίπλα τους και τα καθοδήγησε μέχρι το τέλος σωστά, τι πρέπει να κάνουν, πως πρέπει να το κάνουν…

Κάμποσους μήνες πριν μπήκαμε στη τελική ευθεία : Έκτη ! Οι μεγάλοι του σχολείου είναι πια αυτά τα παιδιά. Με την έναρξη αυτής της σχολικής χρονιάς τα παρακολουθούσα την ημέρα του αγιασμού και πόσο έντονα είχα στο μυαλό μου αυτό ακριβώς, το πόσο μεγάλωσαν! Τελευταίος αγιασμός στην επικράτεια του Δημοτικού κι εκείνα είχαν πια φτάσει στον τελικό τους προορισμό. Σαν τα μικρά πουλιά που ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μακριά από τη φωλιά τους για πρώτη φορά. Τη χρονιά αυτή που πέρασε έκαναν σίγουρα πολλές τέτοιες δοκιμαστικές πτήσεις. Γνώσεις τόσο καινούριες για την ίδια τους τη ζωή και εμπειρίες που σιγά-σιγά τους χτυπούσαν την πόρτα. Κι εκείνα έμοιαζε να κρυφοκοιτούσαν από την μισάνοιχτη πόρτα αυτό που υπήρχε έξω από αυτήν. Άραγε να κάνουν εκείνο το βήμα και να την περάσουν αυτή την πόρτα ή όχι. Τώρα πια τα βήματά τους τούς οδηγούν ακριβώς εκεί, στην επόμενη φάση της ζωής τους. Μα, θαρρώ πως αυτά τα βήματα είναι ακόμη δειλά και διστακτικά. Σαν να θέλουν να μεγαλώσουν και σαν να αποζητούν και την ασφάλεια του πρώτου τους σχολείου. Άλλωστε τώρα εδώ είναι στην κορυφή της πυραμίδας. Αύριο στο Γυμνάσιο θα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή. Κάθε αρχή μοιάζει να είναι και δύσκολη έστω κι αν στην πραγματικότητα δεν είναι και ο κάθε άνθρωπος κρατά έστω και μια μικρή επιφύλαξη, πολύ περισσότερο ένα παιδί.

Στην «αποφοίτηση» αυτής της Έκτης, της δικής μας, πολλά ματάκια δάκρυσαν και πολλά από τα παιδικά χαμόγελα έδωσαν τη θέση τους σε λίγη θλίψη. Αγκαλιές και συναισθήματα που ξεχύθηκαν εκεί στην αυλή του σχολείου τους, αυτή την αυλή που έξι χρόνια την περπάτησαν από άκρη σε άκρη αμέτρητες φορές, Αυτή την αυλή που γνωρίζει πια όλα τα μυστικά τους και θα τα φυλάξει και αυτά καλά όπως τόσων παιδιών καλά στον κόρφο της. Αυτή την αυλή που γέλασαν, έτρεξαν, κυνηγήθηκαν μέχρι να τους κοπεί η ανάσα, μα και έκλαψαν, αγανάκτησαν, λυπήθηκαν …

Σε αυτή την ίδια αυλή κι εμείς οι γονείς της Έκτης είχαμε φέτος την τιμητική μας. Μια θέση εκεί στην πρώτη γραμμή μας καλωσόριζε στην φετινή τελευταία γιορτή των παιδιών μας για το Δημοτικό Σχολείο. Πως να συγκρατήσει κανείς τα δάκρυά του, πόσο μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά, πόση συγκίνηση να χωρέσει η καρδιά και με τι λόγια να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα των στιγμών αυτών.

Στιγμές είναι η ζωή μας κι εμείς και τα παιδιά μας όλα αυτά τα χρόνια στο Δημοτικό Σχολείο τις ζήσαμε όλες συμμετέχοντας σε κάθε λεπτομέρεια ο καθένας από τη δική του πλευρά.

Στιγμές είναι η ζωή μας κι εμείς και τα παιδιά μας αυτές τις στιγμές, τις αγαπήσαμε τόσο, τις αγαπάμε και θα συνεχίσουμε να τις αγαπάμε στο πέρασμα των χρόνων. Δεν μπορούμε παρά να δώσουμε υπόσχεση γι’ αυτό ακριβώς! Δεν μπορούμε παρά να τις εναποθέσουμε όλες στο κουτάκι των αναμνήσεων που μας έδωσαν το βράδυ της «αποφοίτησης». Και όσο για το κουτί αυτό περιέχει σίγουρα και πολλές ευχές. Περιέχει τις ευχές όλων των γονιών της Έκτης για να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν γερά και δυνατά και να συνεχίσουν να προοδεύουν στην ζωή τους. Περιέχει την αγάπη όλων μας, γονιών και δασκάλων γι’ αυτά τα παιδιά για να τα δούμε να αποχαιρετούν με σίγουρα βήματα αυτό το σχολειό, αυτή τη μικρή μα τόσο ασφαλή κοινωνία, αυτών των «μικρών» ανθρώπων.

ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟ εύχομαι σε αυτά τα παιδιά μέσα από την καρδιά μου, μια καρδιά που γέμισε με τόσα χρώματα και τόσες μουσικές το βράδυ του Σαββάτου στη γιορτή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ιλίου. Μια βραδιά που με τη πολύτιμη όλα αυτά τα χρόνια πινελιά του χοροδιδασκάλου τους Γιάννη Σέρβου ήταν πραγματικά υπέροχη και για όλους εμάς τους γονείς της Έκτης, απλά τέλεια! Θαρρεί κανείς πως αυτός ο άνθρωπος ακουμπά τα παιδιά με το μαγικό του ραβδάκι και τα κάνει να είναι κι αυτά μαγικά.

Φωτισμένα τα παιδιά μας κοντά σε φωτισμένους δασκάλους!

ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟ σε όλα τα παιδιά και ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ να έχουν στη ζωή τους.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ για τη συνέχεια …

 

P_20180615_012640

Το τέλος των σχολείων την περσινή χρονιά … (16 Ιουνίου 2017)

P_20180615_095044

Η χθεσινή ημέρα ήταν θαρρώ γεμάτη από έντονα συναισθήματα για όλους: τα παιδιά, τους δασκάλους και τους γονείς τους … Μόλις πήραμε τους βαθμούς των μεγαλύτερων παιδιών και τα αποδεικτικά των πιο μικρών, τα παιδιά μας ξεχύθηκαν στην πλατεία και ευχαριστήθηκαν «μπουγέλα». Ήταν πραγματικά σαν να άφηναν πίσω τους τις έννοιες και τις θύμησες όλης της χρονιά, καλά φυλαγμένες στο μυαλό και την καρδιά τους. Τα παρέδωσαν στον Ιούνιο με αποστολή να τα φυλάξει στο κουτάκι του που γράφει «σχολικές ιστορίες»! Ξεχύθηκαν με διάθεση Καλοκαιρινή, με γλυκά χαμόγελα στα όμορφα πρόσωπά τους και σκέψεις για το Καλοκαιράκι που, πια, τους ανήκει. Η σχολική τσάντα θα βρίσκεται για καιρό φορτωμένη με όλα τα βιβλία, τετράδια  και σχολικά υλικά που επέστρεψαν οριστικά στο σπίτι μέχρι να αδειάσει, δουλειά που σε κανένα μυαλό δεν υπάρχει ακόμη…

Η αίσθηση της ημέρας αυτής έχει μάλλον και μια γλυκιά μελαγχολία. Τελειώνοντας συνειδητοποιείς πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά και πόσο γρήγορα πέρασε κι αυτή η περίοδος της ζωής τους. Ένα σχολικό χρόνο μετά, απέκτησαν κι αυτά λίγη περισσότερη «σοφία» … πολλές περισσότερες εμπειρίες ζωής και βήμα πιο σίγουρο για να ανέβουν το επόμενο σκαλί. Η ευχή πιστεύω όλων των γονιών είναι να έχουν όλα τους υγεία, καλή πρόοδο και να καταφέρουν να βρουν το μονοπάτι εκείνο που θα τους οδηγήσει στην κορυφή των ονείρων και των στόχων τους!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Ξένοιαστο και χαμογελαστό … παρέα με έναν ήλιο που ήδη τους κλείνει από ψηλά παιχνιδιάρικα το μάτι και έναν γαλανό ουρανό που τους περιμένει για ατελείωτες παρεΐστικες βραδινές βόλτες !!!

Αφιερωμένοι σε όλα τα παιδιά οι στίχοι από δύο αγαπημένα τραγούδια …

Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ’ αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το `χω ξαναδεί.
Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ’ όνειρό μου, το ποδήλατό μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά …

Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
που βάζαμε σκληρό χαρτί
στου ποδηλάτου τις ακτίνες
τρέχαν τα νιάτα μας σε μία κατηφόρα…

 

9 Μαΐου, Αγίου Χριστοφόρου

index123

Τέσσερα χρόνια πριν, σαν σήμερα, ημέρα εορτής του Αγίου Χριστοφόρου, είχα την ευκαιρία και την τύχη ίσως να βγω αλώβητη από φθορά στα ελαστικά του αυτοκινήτου μου … 

Χθες, 9 Μαΐου 2014, έφτασα το πρωί στη δουλειά μου στις 09:01 το πρωί. Δύσκολη ημέρα. Γεμάτη. Για πολλές ώρες ήμουν πελαγωμένη μέσα σε υποχρεώσεις που έπρεπε να διευθετηθούν, τηλέφωνα που έπρεπε να απαντηθούν και γενικότερα εργασιών που έπρεπε να πάρουν το δρόμο τους πριν τελειώσει η εργάσιμη ημέρα. Τελικά όλα έγιναν για μια ακόμη φορά όπως έπρεπε.

8 παρά δέκα το βράδυ πήρα ένα τελευταίο τηλέφωνο στο σπίτι για να δω αν τα παιδάκια μου είναι εκεί. Δεν μου απάντησε κανείς. Σκέφτηκα τότε ότι μπορώ γυρίζοντας να σταματήσω κι εγώ στο μπάσκετ της γειτονιάς για να καθίσω μαζί τους μιας και θα ήταν σίγουρα εκεί. Ήμουν μέσα στο αμάξι 19:58. Λες και έπρεπε να θυμάμαι την ώρα. Ο δρόμος ήταν άδειος, μια Εθνική οδός που θα με βοηθούσε να φτάσω στην ώρα μου και να αρχίζω να χαλαρώνω έξω, σε μια παιδική χαρά. Σκεφτόμουν και το επόμενο Σαββατοκύριακο που θα ήθελα να πάω στο χωριό μου για τις δημοτικές εκλογές οπότε σε μία εβδομάδα τέτοια ώρα θα ήμουν σίγουρα ΕΚΕΙ.

Σε περίπου 10 λεπτά το αμάξι μου άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα σαν να έτριζε και αμέσως άρχισα να ελαττώνω ταχύτητα για να μπορέσω να καταλάβω τι συμβαίνει. Όμως δεν μπορούσε μέσα σε δευτερόλεπτα να το ελέγξω και το τιμόνι δεν ανταποκρινόταν πια. Από εκεί και μετά το μόνο που θυμάμαι είναι μια τρελή πορεία στη μέση του δρόμου που τελικά σταμάτησε το αυτοκίνητο κάνοντάς το να είναι σε πορεία 180 μοιρών αντίθετα από τα άλλα αυτοκίνητα. Νομίζω πως η ζώνη που φορούσα, για την ακρίβεια η ζώνη που πάντα φοράω, μαζί με τον Ύψιστο με βοήθησαν να σταματήσει το αμάξι κι εγώ να είμαι ΚΑΛΑ. Από εκεί και μετά 2, 3 περαστικοί σταμάτησαν για να τρέξουν κοντά μου, και κάλεσαν την τροχαία και τη βοήθεια της Εθνικής οδού. Είχε χαλάσει το πίσω αριστερό λάστιχο, είχε εντελώς διαλυθεί. Δεν μπορούσα να σκεφτώ και να συνειδητοποιήσω τι έγινε και κάποια στιγμή δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου…  Αισθανόμουν σαν να είχα μόλις κάνει μία βουτιά στο κενό από πολύ ψηλά, κι όμως, μόλις έπεσα, στεκόμουν και πάλι όρθια και σώα στα πόδια μου.

Όταν πια έφτασα το βράδυ στο σπίτι μου έκανα απλά ένα μπάνιο και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου για να ηρεμίσω. Λέω στο μεγάλο μου γιό έλα να σε πάρω μιαv αγκαλιά. Και θυμήθηκα τότε την αγκαλιά της μαμάς μου όταν ήμουν αρκετά μικρή και έπεσα ένα καλοκαίρι από την εσωτερική ξύλινη σκάλα στο χωριό, από τα επάνω σκαλιά, 2ο, 3ο σε ένα σύνολο 12 σκαλιών. Μιαν αγκαλιά που με είχε κλείσει τόσο στοργικά μέσα της και ένιωθα σαν να είχα χυθεί μέσα της. Του διηγήθηκα τότε με λίγα λόγια τι έγινε και του είπα πως πρέπει να ευχαριστήσουμε το Θεούλη που με προστάτεψε και δεν χτύπησα το βράδυ αυτό. Μου είπε τότε πως στεναχωρήθηκε όταν άκουσε ότι κάτι έγινε και νόμιζε πως είχα πάει στο νοσοκομείο…

Σήμερα το πρωί, καθώς ήμουν στην κουζίνα μου και κοιτούσα τα πεσμένα φύλλα από το ημερολόγιο μου, έπεσε το μάτι μου στο φύλλο της 9ης Μαΐου : Χριστοφόρου Μεγαλομάρτυρος, διάβασα… 

Ευχαριστώ …

Άγιε Χριστόφορε, ας είσαι πάντα βοηθός.

 

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Χριστόφορος (ή Χριστοφόρος, όπως είναι πιο ορθό) καταγόταν από βάρβαρη φυλή και ονομαζόταν Ρεμπρόβος. Πιθανότατα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.), όταν στην Αντιόχεια Επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαβύλας.

Ο Άγιος ως προς την εξωτερική εμφάνιση ήταν άσχημος, γι’ αυτό και πολλές στην Ορθόδοξη παράδοση εμφανίζεται ως «κυνοπρόσωπος».

Η μεταστροφή του στον Χριστό έγινε με τρόπο θαυμαστό. Συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη, που διεξήγαγε το έθνος του με τα Ρωμαϊκά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Κατατάγηκε στις Ρωμαϊκές λεγεώνες και πολέμησε κατά των Περσών, επί Γορδίου και Φιλίππου.

Όταν ήταν ακόμη κατηχούμενος, εγκαταστάθηκε σε επικίνδυνη δίοδο ποταμού και μετέφερε δωρεάν επί των ώμων του εκείνους που επιθυμούσαν να διέλθουν τον ποταμό. Μια μέρα παρουσιάσθηκε προς αυτόν ένα μικρό παιδί, το οποίο τον παρακάλεσε να τον περάσει στην απέναντι όχθη.

Ο Ρεμπρόβος πρόθυμα το έθεσε επί των ώμων του και στηριζόμενος επί της ράβδου του εισήλθε στον ποταμό. Όσο όμως προχωρούσε, τόσο το βάρος του παιδιού αυξανόταν, ώστε με μεγάλο κόπο κατόρθωσε να φθάσει στην απέναντι όχθη. Μόλις έφθασε στον προορισμό του, κατάκοπος είπε στο παιδί ότι και όλο τον κόσμο να σήκωνε δεν θα ήταν τόσο βαρύς. Το παιδί του απάντησε: «Μην απορείς, διότι δεν μετέφερες μόνο τον κόσμο όλο, αλλά και τον πλάσαντα αυτόν. Είμαι Εκείνος στην υπηρεσία του Οποίου έθεσες τις δυνάμεις σου και σε απόδειξη αυτού φύτεψε το ραβδί σου και αύριο θα έχει βλαστήσει», και αμέσως εξαφανίσθηκε.

Ο Ρεμπρόβος φύτεψε την ράβδο και την επομένη την βρήκε πράγματι να έχει βλαστήσει. Μετά το περιστατικό αυτό βαπτίσθηκε Χριστιανός από τον Άγιο Ιερομάρτυρα Βαβύλα, ο οποίος τον μετονόμασε σε Χριστοφόρο. Η άκτιστη θεία Χάρη, που έλαβε την ώρα του βαπτίσματος και του Χρίσματος, μεταμόρφωσε όλη του την ύπαρξη. Και αυτή ακόμα η δύσμορφη όψη του φαινόταν φωτεινότερη και ομορφότερη.

Στην Ορθόδοξη αγιογραφία, ο Άγιος Χριστοφόρος εικονίζεται να μεταφέρει στον ώμο του τον Χριστό.

Εξ’ αφορμής ίσως του γεγονότος αυτού θεωρείται προστάτης των οδηγών.

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ

Κύριε, πριν πάρω σήμερα το τιμόνι στα χέρια μου, σου ζητώ αυτήν τη χάρη.

Βοήθησε με να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητο με νηφαλιότητα και φρόνηση, όχι ανυπόμονα, όχι εγωιστικά, αλλά για ήρεμη και ευγνώμονα εξυπηρέτηση και όχι για επίδειξη ή νευρική εκτόνωση ή αχόρταγη απληστία πολυπραγμοσύνης.

Βοήθησέ με να περάσω σώος και αβλαβής από όλους τους ποικίλους κινδύνους της ασφάλτου, έχοντας στο πλάι μου “‘Αγγέλλον ειρήνης, πιστόν οδηγόν” και συμπαραστάτη.

Προστάτευσε και όσους θα μεταφέρω, ώστε να φθάσουμε με ασφάλεια στον προορισμό μας. Τόνωσε το χέρι και την όρασή μου, για να μην προκαλέσω πειρασμό, ζημιά ή και το θάνατο ενδεχομένως σε αθώους… Αλλά και από ακρισίες άλλων οδηγών προστάτευσέ με.

Χριστέ μου, Πλαστουργέ μου, Κυβερνήτα της ζωής των ανθρώπων!

Δώσε μου χέρια σταθερά, μάτια δυνατά κι’ επαγρύπνηση ακέρια, ώστε καμία ενέργειά μου να μην καταστρέψει τη ζωή ή την υγεία του άλλου, αυτά τα μεγάλα δώρα, που προέρχεται από Σένα.

Φύλαξε με από κάθε πειρασμό, που θα διασαλεύσει την ειρήνη στην ψυχή μου ή στις ψυχές άλλων. Φώτισε να οδηγώ πάντα ψύχραιμα, συνετά, πειθαρχημένα, ειρηνικά, ευγενικά και με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης, που μου εμπιστεύθηκες, για το καλό όλων.

Πρεσβείαις της Παναχράντου Σου Μητρός, των φωτοειδών Αγγέλων, του Μάρτυρος Χριστοφόρου και πάντων Σου των Αγίων. Αμήν.

 

Άνοιξη …

 

Με το ίδιο μακό
και με κέφι κακό
φύγαν μέρες
Το φεγγάρι απ’ τη μια
και του κόσμου η ζημιά
βάλαν βέρες…

Είναι κάποιες μέρες λίγο μελαγχολικές, λίγο μουντές, λίγο συννεφιασμένες, λίγο ταξιδιάρικες,  λίγο που δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει και  τι ακριβώς θα κάνεις πάλι για να ξετυλίξεις το κουβάρι της ημέρας μέχρι να φτάσει το νήμα εκεί στο βραδάκι… και να καταφέρεις να πάρεις μία βαθιά ανάσα ανακούφισης !

Κάτι σαν ν’ ακούω το τραγούδι «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ» …

«Αχ χελιδόνι κάπου νυχτώνει
και στην αλάνα στον καφενέ
Μικρά Ασία και φαντασία
κι η εφηβεία μας σε δίσκους ρεφενέ

Καληνύχτα καληνύχτα
τα τραγούδια που σου `μαθα κρύφτα
ζέστανε τα σαν να `ναι πουλιά
γιατί γέμισ’ ο κόσμος με νύχτα
κι η ζωή μου αντηλιά

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα
αναστενάζω βγαίνει φωτιά
και πού σοκάκι να τραγουδήσεις
τα παραπονεμένα λόγια σου καρδιά

Καληνύχτα καληνύχτα
τα τραγούδια που σου `μαθα κρύφτα
ζέστανε τα σαν να `ναι πουλιά
γιατί γέμισ’ ο κόσμος με νύχτα
κι η ζωή μου αντηλιά

Μία από τα ίδια, αυτά που δεν τελειώνουν ποτέ. Kάτι σαν ένα «έργο» που σε έχουν βάλει με το ζόρι να κάνεις κι εσύ δεν μπορείς να αντισταθείς. Δεν μπορείς γιατί ίσως να είναι η δουλειά σου, μπορεί να είσαι μαθητής και αυτή η δουλειά να είναι το διάβασμά σου, μπορεί να είσαι νοικοκυρά στο σπίτι και να έχει και πάλι ατελείωτα πράγματα που πρέπει να διεκπεραιώσεις, μπορεί να είσαι «κλεισμένος» σε ένα γραφείο και να έχεις να παλέψεις με ένα τέρας ατελείωτης γραφειοκρατίας και πακέτα από αμέτρητα χαρτιά που πρέπει να τα κάνεις κάτι… Και φαντάσου να μην έχεις ένα παράθυρο δίπλα σου να ρίξεις έστω μία κλεφτή ματιά έξω. Εκεί έξω που η φύση ξυπνά από το λήθαργο του Χειμώνα και αρχίζει και πάλι η ζωή να φαίνεται παντού. Μπουμπουκάκι-μπουμπουκάκι επάνω στα δέντρα να τα προετοιμάζει για την καρποφορία. Ανθάκι-ανθάκι κάτω στη γη να την κάνουν τόσο πολύχρωμη και τόσο ευωδιαστή. Σφύριγμα-σφύριγμα από σπουργιτάκια, ωδικά πουλάκια που το πρωί σε ξυπνούν με το πρώτο φως της ημέρας. Με τα χελιδόνια που σιγά-σιγά έρχονται να ξαναβρούν τις παλιές του φωλιές ή να φτιάξουν νέες, γύρω, παντού, φέρνοντας ένα μήνυμα χαρούμενο και μήνυμα μίας νέας ζωής ερχόμενα με τα μικρά τους που δεν υπήρχαν την προηγούμενη χρονιά. Όπως όταν συναντάς ένα παλιό φίλο που είχες καιρό να δεις και όπως όταν μια νέα ανθρώπινη ζωή βλέπει το φως του κόσμου για πρώτη φορά.

Ε, τελικά, αυτός ο κόσμος δεν είναι και τόσο άσχημος. Δεν είναι και τόσο κατσούφης. Δεν είναι και τόσο κακός. Χρειάζεται όμως κάθε φορά να ψάξεις την ομορφιά που υπάρχει γύρω σου και ίσως δεν έχεις «προλάβει» να τη δεις ή δεν έχεις απλά «σηκώσει» τα μάτια σου από το πάτωμα. Πρέπει τελικά να κοιτάμε ψηλά, εκεί στο ουρανό, στο φεγγάρι, στα όνειρά μας, σε όλα αυτά που ταξιδεύουν το μυαλό και την καρδιά και την κάνουν πιο φωτεινή. Πιο αισιόδοξη και πιο πεισματάρα για να πετυχαίνει τους στόχους. Του δικούς της στόχους και αυτούς του μυαλού.

 

DSCN0343

Είναι Άνοιξη πια … «μην ανάβεις το φως, τράβα απλά την κουρτίνα …», θαρρώ πως αυτό ακριβώς αποτυπώνεται μοναδικά σε αυτό το τραγούδι !

 

Μια τεράστια του χρόνου σπατάλη, κάτι το αδύνατο
Να εφεύρεις το όνειρο, μια ζωή σε μια μέρα
Μια σκηνή πέρα από την σελήνη
Ένας όμορφος κόσμος, που απέχει ένα βήμα
Μην ανάβεις το φως, τράβα απλά την κουρτίνα
Πεταλούδες γυρνούν στην Αθήνα
Πάρκα στο κέντρο, καλοκαίρι μυρίζει
Μια μητέρα, μια ερωμένη, μία κόρη περιμένει
Αλλάζουν όλα, αλλάζω κι εγώ
Ένας μαγνήτης στο ψυγείο, ένα σημείωμα, ένα αστείο
Ένα σπίτι, ένα φιλί, ένα αντίο

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να κυνηγάω μαζί σου
Τα κύματα όλα της μοίρας

Ένα κορίτσι χορεύει στον ουρανό, στο δωμάτιο
Το δρόμο, την δουλειά, το σχολείο
Μια ψυχή και άλλη μία, και μια συνομιλία
Μόνο μάτια, και λέξη καμία
Ένα τέλειο λάθος, μια καινούργια αρχή
Ένα δάκρυ που δεν μπορεί να κρυφτεί
Μια ανάσα βαθιά, για να μην τρελαθώ
Μια ιστορία αγάπης, τι πιο απλό
Και Θεός, και αμαρτία, κι άλλη μια ευκαιρία
Για όσους δεν βρήκαν το χρόνο να ψάξουν
Είναι μέσα σου η λύση, που θα τιμωρήσει
Όσους δεν έχουν φτερά να πετάξουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να γεράσω μαζί σου
Το φεγγάρι να έχουμε στρώμα

Και τυχαίο και γραφτό, το μεγάλο μωρό
Που παίζει με τόξο και βέλη
Που χτυπάει και φεύγει, όλα τα ανατρέπει
Μα ο χάρτης τον δρόμο σου δείχνει
Του κρυμμένου θησαυρού, το ταξίδι τελειώνει
Εκεί που είναι αδύνατον να ‘μαστε μόνοι
Σε κοιτάζω στα μάτια, σαν καθρέφτες γυαλίζουν
Το πιο ωραίο εαυτό μας αντικατοπτρίζουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά
Φίλα με ακόμα

Κι επειδή η Άνοιξη δεν έρχεται μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα … είναι κι αυτή πιο ήρεμη, γαλανή και  γαλήνια, υποδέχεται την Άνοιξη όπως της αξίζει, με μια θαλάσσια αύρα να αγγίζει το πρόσωπο και να ευφραίνει πραγματικά την ψυχή !

DSCN0364
Από τον Ανεμόμυλο στο Μεγανήσι!

Επιστροφή στα σχολεία …

 

 

chalkboard

Επιστροφή σήμερα στα σχολεία για όλους τους μαθητές. Επιστροφή μετά το Πάσχα που σημαίνει την αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της σχολικής χρονιάς. Θαρρώ πως όλοι μετρούν αντίστροφα τις ημέρες, πόσες πραγματικά να απομένουν χωρίς τις αργίες, τα Σαββατοκύριακα και τις εκδρομές που σίγουρα θα υπάρξουν!

Τα παιδιά των Δημοτικών σχολείων είναι ήδη με Ανοιξιάτικη διάθεση καθώς ο καιρός είναι φανερά πιο ζεστός και τα σπρώχνει σιγά-σιγά στους δρόμους και τις πλατείες για βόλτα, ποδήλατο, μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, περισσότερο παιχνίδι … λιγότερο μυαλό σε διαβάσματα και σχολείο. Η πρώτη ημέρα μετά τις διακοπές είναι για τα περισσότερα η συνάντηση με τους φίλους τους…

Για τα περισσότερα γιατί είναι και κάποια παιδιά που είναι μάλλον μοναχικά και δεν αισθάνονται ότι έχουν να κερδίσουν κάτι, εκεί στο περιβάλλον του σχολείου. Με την ελπίδα θαρρώ ότι θα καταφέρουν κάποτε να αποκτήσουν κι αυτά μιαν όμορφη ανάμνηση. Είναι τα παιδιά που προσπαθούν με δύναμη ψυχής να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητά τους γιατί δεν κατάφεραν να «ταιριάξουν» τόσο πολύ με κάποιον που τελικά να λαχταρούν να τον συναντήσουν. Θυμωμένα συχνά, ακριβώς γιατί είναι κλεισμένα στο δικό τους κόσμο χωρίς τα ιδιαίτερα χρώματα της φιλίας να τα περιβάλλουν. Χωρίς να μπορούν να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι που είναι έστω λίγο διαφορετικοί από τους άλλους είτε στην εμφάνιση του σώματος είτε στην εμφάνιση που προκύπτει από ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης συχνά δεν είναι κατανοητοί στους άλλους. Και η κοινωνία τους «διαφορετικούς» αυτούς ανθρώπους δεν μπορεί να τους καταλάβει, δεν είναι στο μονοπάτι που ακολουθεί το ρεύμα, δεν μπορεί εύκολα να τους δει και εκείνοι αθόρυβα, σχεδόν καθημερινά, συνεχίζουν να βηματίζουν εκεί που ο ρυθμός της καρδιάς τους χτυπά… Αθόρυβα, σχεδόν καθημερινά, με ξεσπάσματα μέσα σε αυτή την καθημερινότητα, όταν η καρδιά τους φτάνει στα όρια της και χτυπά γρήγορα και ακανόνιστα στο στήθος… Αυτά τα παιδιά ας μπορούσαμε να τα πλησιάσουμε με μια προτροπή, με ένα χαμόγελο, με ένα χέρι που θα απλωθεί απλά προς το δικό τους, ας τους κλείσουμε το μάτι για να έρθουν πιο κοντά μας και να μείνουν πιο μακριά από το συννεφιασμένο κόσμο τους…

Στην τελική ευθεία και οι μαθητές που θα δώσουν πανελλήνιες εξετάσεις. Αυτοί σίγουρα μετρούν και τις ώρες που έχουν απομείνει για πραγματικό διάβασμα…

Καλή συνέχεια σε όλα τα παιδιά μέχρι το τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς!

Καλή συνέχεια στον «αγώνα» για διάβασμα των παιδιών που συμμετέχουν στις Πανελλήνιες εξετάσεις!

Υπομονή, Επιμονή και Προσπάθεια συνήθως ανταμείβονται!

2

Χριστός Ανέστη!

download

Χαρμόσυνο το μήνυμα της Ανάστασης. Μιλάει κατευθείαν στην ψυχή του ανθρώπου. Είναι αυτό ακριβώς που περίμενε μετά την Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Θεανθρώπου … Όχι γιατί το ήξερε ήδη μα γιατί η φλόγα της ελπίδας έκαιγε μέσα του για ένα αύριο που θα ήταν διαφορετικό. Γιατί αυτή η Ανάσταση είναι που ίσως αποζητάμε στη ζωή μας για να γυρίσουμε μια νέα σελίδα σε αυτήν. Για να μπορέσουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Για να απελευθερωθούμε από τα όποια δεσμά μας κρατούν καθηλωμένους επάνω σε ένα «σταυρό».

Χριστός Ανέστη για τον καθένα χωριστά και για ό,τι ακόμη δεν έχει ακόμη «αναστηθεί» υπομονή για κάθε αύριο. Αφού είναι αύριο θα είναι διαφορετικό…

Αληθώς Ανέστη!

Χρόνια Πολλά με Υγεία!

IMG_3962

Πασχαλινές Αναμνήσεις …

IMG_1599.JPGIMG_1622.JPG

Όταν ο μεγάλος μου γιός θέλησε να βρούμε για το σχολείο του πληροφορίες για τα έθιμα του Πάσχα σκέφτηκα πως θα ήθελα να μιλήσω για το δικό μας Πάσχα. Έτσι του έγραψα …

Το αλησμόνητο Πάσχα των παιδικών μου χρόνων ξεκινά το Σάββατο του Λαζάρου με πρωινή αναχώρηση από την Αθήνα για το Μεγανήσι, το νησί απέναντι από τη Λευκάδα. Η φύση όλη ανθισμένη και ευωδιαστή σε καλωσόριζε και η θάλασσα ήρεμη πια από τη χειμωνιάτικη φουρτούνα, έκανε τη διαδρομή να είναι τόσο όμορφη. Το καΐκι άφηνε πίσω του μιαν άσπρη γραμμή μέσα σε αυτή τη θάλασσα καθώς απομακρυνόταν από το νησί της Λευκάδας.

Την Κυριακή των Βαΐων το πρωί χτυπούσε από νωρίς η καμπάνα του Αγίου Βησσαρίωνος για να πάμε στην εκκλησία. Μας ετοίμαζε η μαμά με καθαρά ρούχα και η εκκλησία γέμιζε με πολύ κόσμο. Βλέπεις εμείς οι πρώτοι «Αθηναίοι» είχαμε ήδη φτάσει … Ο παπάς στο τέλος μας μοίραζε τα βάγια που παίρναμε στα σπίτια μας.

Ολόκληρη η Μεγάλη Εβδομάδα είχε μιαν ηρεμία, μια κατάνυξη και το να πηγαίνεις στην εκκλησία ήταν πραγματικά το μόνο που αποζητούσες. Αν μη τι άλλο καταλαβαίναμε τι σημαίνει Μεγάλη Εβδομάδα. Εμείς τα παιδιά χαιρόμασταν και να παίζουμε στην πλατεία του χωριού όπου σμίγαμε όλοι μαζί.

Την Μεγάλη Πέμπτη που διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια η εκκλησία ξεκινούσε από νωρίς. Η συγκίνηση για το Θείο Δράμα ήταν μεγάλη σε όλους και θυμάμαι που τσακωνόμουν με τον αδερφό μου ποιος θα πρωτοπάρει τη «Σύνοψη» του μπαμπά για να διαβάζει αυτά που ακουγόντουσαν στην εκκλησία. Στα μισά της ανάγνωσης των Ιερών Ευαγγελίων έβγαινε ο Εσταυρωμένος Χριστός και όλοι πηγαίναμε με απόλυτη σειρά για να τον προσκυνήσουμε, οι άνδρες και οι γυναίκες με τα παιδιά από το χέρι. Εκείνη περίπου την ώρα έφτανε και το καράβι με αυτούς που έφευγαν από την Αθήνα την ημέρα αυτή με άδεια από τις δουλειές τους. Με αυτό το καράβι ερχόταν πάντα και ο μπαμπάς μου. Ταλαιπωρημένοι από ένα μεγάλο και κουραστικό ταξίδι μα με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο ότι είχαν επιτέλους πατήσει τη Μεγανησιώτικη γη.

Την επόμενη ημέρα η καμπάνα χτυπούσε από το πρωί πένθιμα για να γίνει η Αποκαθήλωση. Μετά στην εκκλησία έμεναν μόνο κορίτσια, ανύπαντρα κυρίως, με σκοπό να στολίσουν τον Επιτάφιο. Τα πιο μικρά από αυτά πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι με μεγάλα καλάθια, τις κόφες, για να μαζέψουν λουλούδια. Μαζεύαμε επίσης πολλές μαργαρίτες και τις περνούσαμε σε κλωστές για να φτιάξουμε γιρλάντες όπου με αυτές θα στόλιζαν γύρω-γύρω τον Επιτάφιο. Αυτό κρατούσε μέχρι αργά το μεσημέρι. Μια και είμαστε μέσα στον Ιερό Ναό ρίχναμε και μια ματιά στον Επιτάφιο Θρήνο που θα ψέλναμε το βράδυ στον Επιτάφιο.

Καθώς νύχτωνε, περιμέναμε πότε θα χτυπήσει η καμπάνα για τον Επιτάφιο. Μέσα στην εκκλησία την ημέρα αυτή όλοι είχαν από μία Σύνοψη για να διαβάζουν. Μάλιστα χωριζόμασταν σε δύο μεγάλες ομάδες, μία οι άνδρες, μία οι γυναίκες και ψέλναμε από ένα στίχο του Επιτάφιου Θρήνου η κάθε ομάδα. Αγωνιζόταν η κάθε ομάδα για το ποια θα ακούγεται πιο δυνατά και πιο ωραία στο υπόλοιπο εκκλησίασμα. Μετά γινόταν η περιφορά του Επιταφίου γύρω από όλο το χωριό. Οι γιαγιάδες μας άναβαν λιβάνι πάνω σε ένα κεραμίδι και όλες οι γειτονιές μύριζαν μοσχολίβανο. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής καίγαμε τον Ιούδα κάτω στο λιμάνι τον οποίο είχαν φτιάξει τα αγόρια από το πρωί της ημέρας. Ήταν σαν μια κούκλα με κανονικά ρούχα στο μέγεθος ενός κανονικού ανθρώπου.

Το Μεγάλο Σάββατο, μετά την πρώτη Ανάσταση, οι νοικοκυρές είχαν πολύ δουλειά για να ετοιμάσουν τα βραδινά φαγητά και να προετοιμάσουν το αρνί που θα ψηνόταν ανήμερα του Πάσχα. Σε κάθε σχεδόν γειτονιά μαζευόντουσαν οι άνδρες και έσφαζαν τα αρνάκια και τα κατσικάκια. Εκείνη την ημέρα ή την Μεγάλη Πέμπτη βάφαμε και τα κόκκινα αυγά. Εμείς στο σπίτι φτιάχναμε πάντα και ένα γλυκό για το Πάσχα.

Γύρω στις 11:30 το βράδυ, σήμαινε η καμπάνα. Από ώρα είχαμε ετοιμαστεί με τα καινούρια μας παπούτσια και ρούχα και με την λαμπάδα μας στο χέρι ξεκινούσαμε όλοι μαζί για την εκκλησία. Λέγοντας όλοι μαζί εννοώ όχι μόνο την δική μου οικογένεια μα όλοι μαζί οι συγγενείς που μέναμε κοντά ο ένας στον άλλο. Ήταν η ευρύτερη οικογένεια του παππούδων μας …

Οι λαμπάδες μας ήταν λευκά κυρίως κεράκια στολισμένα όμορφα με κορδελίτσες πολύχρωμες που τα έκαναν πανέμορφες λαμπάδες στα παιδικά μας μάτια. Βέβαια τα δικά μου μάτια τις βλέπουν ακόμη τόσο όμορφες μετά από τόσα χρόνια. Εμείς τα κορίτσια αυτές τις κορδέλες τις κρατούσαμε πάντα για να τις βάλουμε μετά στα μαλλιά μας.

Ένα απόσπασμα από την ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ, Τῌι ΕΠΑΥΡΙΟΝ (ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ), Ψαλμὸς ΚΓ´ (23ος), ανάμεσα στον παπά και έναν άνθρωπο από το εκκλησίασμα που έλεγε …

«Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων, αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης… »

«Ὅσες πύλες παραμένετε αἰώνιες ἀνοῖξτε διάπλατα γιὰ νὰ εἰσέλθει ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς. Ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ἔνδοξος Βασιλιὰς; Εἶναι ὁ Κύριος ὁ πανίσχυρος καὶ κυρίαρχος, ὁ δυνατὸς στοὺς πολέμους. Ἀνοῖξτε τὶς πύλες οἱ ἄρχοντες, καὶ μεγαλῶστε πύλες αἰώνιες γιὰ νὰ εἰσέλθει ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς. Ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ἔνδοξος Βασιλιὰς; Ὁ Κύριος, ὁ ἰσχυρὸς καὶ δυνατός, αὐτὸς εἶναι ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς…»

… μας οδηγούσε στο Χριστός Ανέστη και όλοι παίρναμε το Άγιο Φως για να ανάψουμε το κερί μας. Τα νεαρά αγόρια ήταν σε θέση μάχης για το ποιος θα ανάψει πρώτος τη λαμπάδα του από το Τρικέρι του παππά. Κάποια χρονιά μάλιστα του το έσβησαν και έπρεπε να γυρίσει στο Ναό για να το ανάψει ξανά. Ευχές έδιναν και έπαιρναν και σχεδόν δεν άκουγες το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ», «ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ» από τα βεγγαλικά που έριχναν έξω από το Ναό. Ήταν πραγματικά σαν να γινόταν μάχη ενώ η νύχτα φώτιζε σαν μέρα. Ψέλναμε όλοι μαζί το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. Όταν επιστρέφαμε στο σπίτι κάναμε πάντα ένα σταυρό με τον καπνό της λαμπάδας μας στην είσοδο του σπιτιού στο επάνω μέρος της κάσας. Φυσικά αφήναμε τις λαμπάδες μας για πολύ ώρα αναμμένες και με το Άγιο Φως ανάβαμε και το καντηλάκι του σπιτιού.

Την επόμενη ημέρα ο πατέρας φώναζε από το πρωί να ξυπνήσουμε για να βοηθήσουμε στο ψήσιμο του αρνιού. Έπρεπε όλοι να γυρίζουμε από λίγο ο καθένας για να μην κουράζεται μόνο ένας πάνω στη φωτιά. Εμείς βέβαια είχαμε στο νου μας να γίνει το κοκορέτσι για να φάμε και να πάμε βόλτα, «κάτω» στο χωριό με τους φίλους μας. Βέβαια η «οικογένεια» ήταν και πάλι μαζεμένη στην πιο μεγάλη αυλή και πολλά αρνιά ήταν στη σειρά που γύριζαν πάνω στις σούβλες… Φωνές, γέλια και τραγούδια από μικρούς και μεγάλους και τόσες ευχές για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Το απόγευμα στην «Αγάπη» παίρναμε πάλι τις λαμπάδες μας και πηγαίναμε στην εκκλησία. Ήταν και η στιγμή που καμαρώναμε, στο φως της ημέρας πια, για τα καλά μας ρούχα και παπούτσια τα οποία μάλιστα δεν έπρεπε να φορέσουμε πριν το Πάσχα, έτσι τουλάχιστον ισχυριζόταν η μαμά. Μα όσο και να μας ένοιαζε, το Πάσχα ήταν μιαν ανάσα, και πραγματικά το περιμέναμε με ανυπομονησία και γι’ αυτή του τη στιγμή. Σοκολατένια αυγά δεν υπήρχαν και πάρα πολλά. Κυρίως τα σπιτικά λαμπριάτικα κουλουράκια της μαμάς και λιγοστά τσουρέκια.

Οι διακοπές του Πάσχα δεν τελείωναν εκεί μιας και την επόμενη εβδομάδα παραμέναμε στο χωριό. Κυριακή του Θωμά φεύγαμε με τις μαμάδες μας για να επιστρέψουμε στην Αθήνα.Η εβδομάδα αυτή ήταν επίσης γιορτινή με καιρό, κυρίως, Ανοιξιάτικο και η ατμόσφαιρα τόσο όμορφη κοντά στη φύση και φυσικά δίπλα στη θάλασσα σε ένα «ΜΕΓΑΝΗΣΙ» που κρατώ μέσα στην καρδιά μου σε ένα ξεχωριστό σημείο, να μου θυμίζει μιαν όμορφη «Λαμπρή».

Εύχομαι να μπορούσαν τα παιδιά σήμερα να είχαν εκείνες τις λαμπάδες στα χέρια και εκείνη τη χαρά στην ψυχή και την καρδιά τους για να τα συντροφεύει, όπως κι εμένα, για πάντα…

Εύχομαι Καλό Μήνα και μια Μεγάλη εβδομάδα που με κατάνυξη και συγκίνηση για το θείο δράμα θα μας οδηγήσει και φέτος στην Ανάσταση. Την Ανάσταση του Θεανθρώπου μα και αυτή που ο καθένας καρτερεί υπομονετικά, με το δικό του αγώνα, για τη δική του ζωή! 

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

 

Οι σκέψεις μου …

Καλώς ήρθατε στο blog μου !

Από εδώ θα μπορείτε να διαβάζετε ό,τι έχω κατά καιρούς γράψει και θα ήθελα πραγματικά να τα μοιραστώ και βέβαια τις σκέψεις μου που θα πάρουν σάρκα πάνω σε ένα λευκό χαρτί … Είναι για μένα μοναδικό συναίσθημα να αποτυπώνω αυτές τις σκέψεις και να τις “εκθέτω “. Καλή ανάγνωση !